Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/441 K.2014/2702

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Sanığın müşteki veya başka polisler hakkında soruşturma veya kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak amacıyla yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunduğuna ya da teşebbüs ettiğini kabule yeterli kanıt bulunmadığından, tebliğnamedeki sanığın eyleminin TCK'nın 267 ve 35. maddelerine uyan iftiraya teşebbüs suçunu oluşturacağına ilişkin düşünceye iştirak edilmemiştir.

Müştekinin anlatımlarına, olay yeri kamera kayıtlarına, tanıklar B.. Y.. ve M..

A..'ın beyanlarına, olay tutanağına ve dosya kapsamına göre tanık Birsen'in olay günü kapısının zorlandığını polise bildirmesi üzerine devriye görevi yapan müştekinin ekip arkadaşı ile olay yerine gittikleri, burada eylemi sanığın yaptığını ve kaçtığını söyleyen müştekiyi yanlarına alarak adli işlemleri yapmak için polis merkezine geldikleri, olaya ait tutanak tutulurken sanığın alkollü vaziyette karakola geldiği, oturup işlem sırasının gelmesi beklemesi istendiğinde “ben oturmam, beni kimse oturtamaz, ifade vermem, maaşınızı benim vergilerimle alıyorsunuz” diyerek oturmadığı, bu yöndeki uyarılara uymayarak parmağını gözüne sokup ovaladığı,

saçlarını yolmaya çalıştığı, telefonun yere atıp “siz görürsünüz, siz yaptınız” dediği, oluşun mahkemece de bu şekilde kabul edildiği, görevi yaptırmamak için direnme suçunun oluşması için kamu görevlisine karşı görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit kullanılması gerektiği, sanığın açıklanan eylemlerinin kendine zarar vermekten ibaret olduğu, müştekiye yönelik cebir veya tehdidinin bulunmadığı ve bu nedenle atılı suçun unsurlarının gerçekleşmediği gözetilmeden, sanığın hangi görevin yapılmasını engellediğine dair kanıt ve gerekçeler de gösterilmeden, beraeti yerine yazılı biçimde mahkumiyet kararı verilmesi,