Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/6494 K.2015/11923

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tefecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

TCK'nın 53/1. maddesi uyarınca hapis cezasına mahkumiyetin sonucu olarak hak yoksunluğuna hükmedilmemesi, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 28/04/2009 gün 2008/5-202 Esas, 2009/102 sayılı Kararında da belirtildiği üzere mahkumiyetin yasal sonucu olması nedeniyle kazanılmış hakka konu olamayacağı ve infaz sırasında nazara alınması mümkün görüldüğünden, bozma nedeni sayılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen O Yer C.Savcısı, sanık A.. Ö.. ve sanıklar müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle eleştirilen husus dışında usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA,

Açığa imzanın kötüye kullanılması suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde ise;

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 24/03/1989 gün ve 1/2 sayılı kararı gereğince; sanıklara yüklenen açığa imzanın kötüye kullanılması suçunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun cevaz verdiği ayrık durumlar dışında tanıkla ispat olunamayacağı, yazılı delille ispatının gerekeceği ve katılan tarafından yazılı delil sunulamadığı anlaşılmakla sanıkların beraati yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Açığa imzanın kötüye kullanılması suçundan hükmedilen hapis cezasından çevrilme adli para cezasının kesin nitelikte olmadığı nazara alınmadan hüküm fıkrasına kesin olarak verildiğinin yazılması,