Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/7380 K.2014/10677

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

16/10/2010 tarihli olay tutanağı, müşteki ve tanık anlatımları ile tüm dosya kapsamına göre, sanıkların olay sırasında kimliklerini kontrol etmek isteyen kolluk görevlilerinin üzerine yürüdükleri, cebir ve/veya tehdide dair bir açıklamaya yer verilmediği, TCK 265/1. maddesinde yer alan düzenlemeye göre görevi yaptırmamak için direnme suçunun kamu görevlisinin görevini yerine getirmemesi için cebir ve/veya tehdit ile gerçekleştirilebileceği, somut olayda suçun öğesi olan cebir veya tehdit unsurlarının ne şekilde gerçekleştiği karar yerinde gösterilip tartışılmadan yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Sanıkların direnme eylemini birlikte olacak şekilde birden fazla kamu görevlisine karşı işlemiş olmalarına rağmen, TCK'nın 265/3 ve 43/2. maddelerinin tatbiki gerektiğinin gözetilmemesi,

Sanık İ.. E..'nin adli sicil kaydında yer alıp daha ağır cezayı içeren Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2006 gün ve 2005/1220 Esas, 2006/497 Karar sayılı ilamı yerine daha az cezayı içeren Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/12/2008 gün ve 2008/308 Esas, 2008/327 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması,

Sanık Z.. K..'ın adli sicil kaydındaki Mersin 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 25/12/2009 gün 2007/478 Esas, 2009/1534 Karar sayılı ilamına konu doğrudan verilen ve kesin olan para cezasının tekerrüre esas olamayacağının gözetilmemesi,