Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/7576 K.2014/10974

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesinde mahkemece "gerektiğinde" sosyal çalışma görevlisinden sosyal inceleme raporu alınabileceği hususunun düzenlendiği, 15-18 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında hükmün gerekçesinde "Dosyada suça sürüklenen çocuğun şahsi ve sosyal durumu ile ilgili yeterli bilgi bulunduğundan yaşı da dikkate alınarak 5395 sayılı ÇKK'nın 35. maddesi gereğince sosyal inceleme raporu alınması gerekli görülmemiştir" denilmek suretiyle gerekçe gösterilmesi karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen düşüncelere iştirak edilmemiş, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/06/2008 gün 2008/149-163, 13/11/2007 gün 2007/171-235 sayılı Kararlarında da belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin CMK'nın 231/5 ve 6. maddelerindeki şartlar gözetilmek suretiyle seçenek yaptırımlara çevirme ve erteleme gibi diğer kişiselleştirme nedenlerinden önce hakim tarafından değerlendirilmesinin zorunlu bulunduğu,

kayden sabıkasız olan suça sürüklenen çocuk hakkında direnme suçundan verilen hapis cezasının "suçun işleniş şekline, kişiliğine, s.s.çocuğun yaşına göre" şeklindeki gerekçelerle adli para cezası seçenek yaptırımına çevrilmesine rağmen, bu uygulamayla çelişki oluşturan "S.s.çocuğun suçtan yargılama sürecindeki davranışlarına, bütün aşamalardaki inkara yönelik savunmaları ve pişmanlığının bulunmamasına,

dosyaya yansıyan olumsuz kişiliğine göre bir daha suç işlemeyeceği yönünde mahkememizde olumlu kanaat oluşmadığından" biçimindeki gerekçelerle CMK'nın 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,