Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2014/12400 K.2015/9773

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 241. maddesinde tefecilik suçunun.

"Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi..." biçiminde tanımlandığı, bu düzenlemeye göre suçun oluşması için sanığın yalnızca bir kişiye kazanç gayesiyle ödünç para vermesi yeterli olup, bu işi meslek haline dönüştürüp dönüştürmemesinin öneminin bulunmadığı nazara alındığında, 5271 sayılı CMK'nın 210 ve 236/1. maddeleri gereğince olayın tek görgü tanığı olan şikayetçinin yargılama aşamasında dinlenmesi,

Ankara 24. İcra Müdürlüğünün takip dosyasının getirtilmesi ve kanıtların bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile sübut bulmadığı da kabul edilen eylemde süreklilik şartı gerçekleşmediğinden bahisle beraat kararı verilmesi,