Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2014/2261 K.2014/4493

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Tefecilik suçunun konusunu, kazanç elde etmek amacıyla başkasına verilen ödünç para oluşturmaktadır. 5237 sayılı TCK'nın 2. maddesindeki "Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz. Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz" düzenlemesi de dikkate alındığında; sanığın M..

P..'a karşılığını para olarak almak üzere ödünç 60 gr altını vermek suretiyle kazanç elde ettiği kabul edilse dahi, kanundaki tanım itibariyle tefecilik suçunun konusunu tedavüle konan, ekonomik değeri olan ve ödeme aracı olarak kullanılan paranın oluşturması karşısında; bu eylemde tefecilik suçunun unsurlarının bulunmadığı, iddianamede sanığın tanık olarak dinlenen T..

Y.. ve K..Y..'a kazanç karşılığı ödünç para verme eylemine ilişkin bir anlatıma da yer verilmediği anlaşılmakla, CMK'nın 225/1. maddesi de gözetilerek dava konusu yapılmayan eylemler ile ilgili suç duyurusunda bulunulmasından ve dava açılması halinde mevcut dava ile birleştirilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,