Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2014/4108 K.2016/5515

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi; CMK'nın 260/1. maddesine göre katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olan Hazinenin kanun yoluna başvurma hakkının bulunduğu ve hükmün 20/02/2014 havale tarihli dilekçe ile vekili tarafından temyiz edildiği nazara alınarak 3628 sayılı Yasanın 18. maddesinin verdiği yetki uyarınca Hazinenin katılma talebinin kabulüne karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Hırsızlık suçu şüphesiyle gözaltına alınan sanık ...'nin yapılması gereken işlemin yapılmamasını temin maksadıyla kardeşi diğer sanık ...'yı azmettirerek onun aracılığıyla karakol komutanına 500 Euro para vermesi üzerine teklifin kabul edilmeyerek tutanak tutulması şeklinde gerçekleştiği kabul edilen dava konusu olayda.

02/03/2012 tarihli duruşma tutanağına sanık hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davasında verilen mahkumiyet hükmünün onandığı yazılmasına karşın Yargıtay 13. Ceza Dairesi'nin 16/12/2011 tarih 2011/1063 Esas 2011/7711 Karar sayılı ilamı incelendiğinde davanın zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verildiği de nazara alınarak sanığın meşru zeminde bulunduğunun kabulü gerekeceği,

5237 sayılı TCK'nın 6352 sayılı Kanunla değişiklik yapılmadan önceki 252/3. maddesinde rüşvetin bir kamu görevlisinin görevinin gereklerine aykırı olarak bir işi yapması veya yapmaması için kişiyle varılan anlaşma çerçevesinde bir yarar sağlaması olarak tanımlanmış olduğu da nazara alındığında eylemlerinin lehe olan 765 sayılı TCK'nın 213/2. maddesinde düzenlenen haklı bir hususun temini amacıyla rüşvet teklif etme suçunu oluşturabileceği, bu suçun da yasa maddesinde öngörülen cezasının tür ve tutarına nazaran 765 sayılı

TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, suç ve karar tarihleri arasında bu sürenin gerçekleştiğinin nazara alınmaması suretiyle yazılı şekilde hükümler verilmesi,

Kabule göre de;

Rüşvet teklifine konu paranın, suçun işlenmesi için sağlanan maddi menfaat niteliğinde olması nedeniyle lehe kabul edilen TCK'nın 55/1. maddesine göre müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,