KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2014/7790 E., 2015/10038 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Nisan 2015
- Tebliğname No
- 5 - 2014/242268
- Mahkemesi
- Muş Ağır Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 14/10/2011
- Numarası
- 2008/233 Esas, 2011/242 Karar
- Suç
- Zimmet
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Sanık B.. K..'nın belediyeye ait kepçe kırıcısının 26.05.2006 tarihinde tanık B.. G..'a teslim edilmesi talimatı vermek suretiyle zimmet suçlamasıyla ilgili olarak zamanaşımı süresi içinde mahallinde karar verilmesi olanaklı görülmüştür.
Sanık B.. K.. hakkında zimmet, sanıklar A.. Ç.. ve N.. P.. hakkında görevi kötüye kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde,
Suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlendiğinin kabul edilmesi karşısında sanıklar hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanıkların temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,
Sanık S.. Y.. hakkında zimmet suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde ise;
Yoncalı Belde Belediye başkanı Bahattin'in talimatı üzerine belediyenin muhasebecisi olan sanık S.. Y..'nin belediye hesabında bulunan 32.857.78 TL'yi 15.01.2007 tarihinde bankadan çekerek diğer sanık Bahattin'e teslim ettiği ve onunda parayı teslim aldığı; sanıkların beyanları ve 15.01.2007 tarihli sanık Bahattin'in paranın tamamını teslim aldığına dair imzalı yazısı ve dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın zimmet kastıyla hareket ettiğine dair yeterli delil bulunmadığı ve atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiği halde yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2014/7790, K. 2015/10038, 13 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama