Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2014/951 K.2014/4333

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık İ.. B.. hakkında hükmedilen cezaların tutarına nazaran koşulları bulunmadığından müdafiin vaki duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi gereğince reddine, sanık R.. Y.. hakkında CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca şantaj suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın temyiz olanağı bulunmayıp, aynı Kanunun 5560 sayılı Kanun ile değişik 231/12. maddesine göre itiraza tabi olduğu ve karara karşı yapılan itirazın da Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesince reddedildiği anlaşılmakla incelemenin sanıklar hakkında ihaleye fesat karıştırma suçundan kurulan hükümlerle sınırlı olarak ve duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Hükümlerden sonra 30/04/2013 tarihinde yürürlüğe giren 6459 sayılı Kanunun 12. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 235. maddesinde düzenlenen ihaleye fesat karıştırma suçu için aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hapis cezasının alt ve üst sınırlarının değiştirilmesi, bu suç sonucunda ilgili kamu kurumu veya kuruluşu açısından bir zarar meydana gelmesi durumunda cezanın yarı oranında artırılmasını öngören 3. fıkranın ise;

"İhaleye fesat karıştırma suçunun:

a) Cebir ve tehdit kullanmak suretiyle işlenmesi halinde temel cezanın alt sınırı beş yıldan az olamaz. Ancak, kasten yaralama veya tehdit suçunun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hallerinin gerçekleşmesi durumunda, ayrıca bu suçlar dolayısıyla cezaya hükmolunur.

b) İşlenmesi sonucunda ilgili kamu kurumu veya kuruluşu açısından bir zarar meydana gelmemiş ise, bu fıkranın (a) bendinde belirtilen haller hariç olmak üzere, fail hakkında bir yıldan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur." şeklinde yeniden düzenlenmesi karşısında; TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü ve TCK'nın 235/2-c-d bentlerinden kurulan mahkumiyet hükümleri ile diğer hükümler arasındaki bağlantı ve iştirak hususları nazara alınıp sanıkların hukuki durumunun mahkemesince yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,