KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2015/6173 E., 2019/1292 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Şubat 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Tefecilik
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
237 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda birden fazla kişiye kazanç elde etmek amacıyla ödünç para vermek suretiyle zincirleme şekilde tefecilik suçunu işleyen sanık hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,
.... Sulh Ceza Mahkemesinin 2007/94 Esas ve 2007/156 Karar sayılı ilamında yer alan kesin nitelikteki adli para cezasının tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,
28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine karar verilmesi,
Kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK'nın 53/4. maddesi gereğince 53/1. maddesindeki tedbirlerin uygulanmasına yer olmadığına karar verildikten sonra aynı Yasa ve maddenin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarına hükmolunması suretiyle hükmün karıştırılması ve çelişkiye neden olunması,
Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinde yer alan bazı ibarelerin iptaline ilişkin kararının değerlendirilmesi lüzumu,
.../...
Kanuna aykırı, sanık müdafi ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yzl. İşl. Md.
Y/Ç
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2015/6173, K. 2019/1292, 4 Şubat 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama