Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2016/1109 K.2018/2376

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 289/1-g maddeleri uyarınca mahkeme kararının sanıkları, katılanı, Cumhuriyet Savcısını ve herkesi tatmin edecek, Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde olması, Yargıtayın gerekçelerde tutarlılık denetimi yapması ve bu açılardan mantıksal ve hukuksal bütünlüğün sağlanması için kararın dayandığı tüm verilerin, bu veriler sonucunda mahkemenin ulaştığı kanaatin, iddia, savunma ve sanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması kurallarına da uyulmak suretiyle hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken gerekçesiz olarak yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre de;

a)Bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda kazanç elde etmek amacıyla birden fazla kişiye ödünç para verdiği kabul edilen sanık hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)Sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürenin gerekçeli karar başlığında gösterilmemesi ve TCK'nın 63. maddesi uyarınca mahsup kararı verilmemesi,

c)Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinde yer alan bazı ibarelerin iptaline ilişkin kararının değerlendirilmesi lüzumu,