Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2016/4122 K.2018/3606

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

TCK'nın 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli şekilde faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması,

müşteki ve tanığın aşamalardaki beyanlarında sanığın müştekiye faiz karşılığında ödünç para verdiğini belirtmeleri karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından sanığın alacaklısı olduğu icra dosyalarının araştırılarak varsa borçlularının, ayrıca vergi inceleme raporunda geçen sanığın borç verdiği şahısların araştırılarak tanık sıfatıyla dinlenilmesi, tanık Yılmaz'ın beyan ettiği teminat olarak verilen arazinin durumunun ilgili tapu müdürlüğünden sorularak gerekli evrakların dosya arasına alınması,

sanığın aralarında ticari ilişki olduğunu iddia etmesi de nazara alındığında sanık ve müştekinin ticari defterlerinin istenip faizle borç verilip verilmediğinin araştırılarak bilirkişiden bu hususta rapor alınmasından sonra hasıl olacak sonuca göre hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,