Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2016/6073 K.2019/3569

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09/07/2013 günlü ve 2012/5-1339 Esas, 2013/347 sayılı Kararına göre, suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve bu örgüte üye olma suçlarından doğrudan zarar görmemesi nedeniyle davaya katılma ve temyize hakkı bulunmayan Hazinenin usulsüz olarak katılmasına karar verilmesi temyize hak vermeyeceğinden, vekilinin bu suçlar yönünden verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, incelemenin katılan Hazine vekilinin ve sanıklar müdafilerin tefecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

1-Sanıklar ..., ..., ... ve ... haklarında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanıkların üzerine atılı tefecilik suçunun 5237 sayılı TCK'nın 241/1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırına göre aynı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirtilen 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı süresine tabi olduğu, suç tarihleri dosya kapsamından kesin bir şekilde tespit edilememiş ise de; kolluk raporları ve tanık beyanlarına göre ödünç para verme eylemlerinin 2000-2007 yılları arasında gerçekleştiğinin anlaşıldığı,

suç tarihinin kesin olarak saptanamaması nedeniyle sanıklar lehine değerlendirme yapılarak 01/01/2007 olarak kabul edilmesi gerektiği, belirtilen tarih ile inceleme günü arasında da bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince sanıklar haklarında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde ise;

Sanığın 2010 yılına kadar değişik zamanlarda birden fazla kişiye kazanç elde etmek amacıyla ödünç para verdiği anlaşılmakla, TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve E. 2014/140, K. 2015/85 sayılı iptal Kararı doğrultusunda uygulanmasının infaz sırasında nazara alınması mümkün görülmüştür.