Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2017/7069 K.2019/4406

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için, kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması,

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12/05/2015 tarihli ve 2014/4-655 Esas, 2015/152 sayılı Kararında da açıklandığı üzere, kişiler arasında doğmuş bir alacak borç ilişkisine dayanmayan kazanç elde etme amaçlı ödünç para verme eylemlerinin tefecilik suçu kapsamında bulunması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması nazara alındığında;

suçtan zarar görenler ... ve ... ile katılanlar ... ve ...'in soruşturma ve kovuşturma aşamalarında alınan beyanları, icra takip dosyaları ve dosya kapsamına göre, sanık ...'nin kazanç elde etmek amacıyla farklı zamanlarda değişik kişilere birden fazla kez ödünç para vermek suretiyle zincirleme biçimde tefecilik suçunu işlediğinin sabit olduğu,

sanık ...'in de suçtan zarar görenler ... ve ...'nin sanık ...'den faizle ödünç para almasına aracılık etmek suretiyle yardım eden olarak bu suça iştirak ettiği nazara alınmadan, atılı suçtan mahkumiyetleri yerine dosya kapsamı ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,