Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2018/5167 K.2019/8122

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

CMK'nın 260/1. maddesine göre rüşvet, zimmet ve haksız mal edinme suçlarından katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan Hazinenin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükmün vekili tarafından temyiz edilmesi karşısında, 3628 sayılı Kanunun 18. maddesindeki "...... avukatının yazılı başvuruda bulunması halinde Maliye Bakanlığı, başvuru tarihinde müdahil sıfatını kazanır." düzenlemesinin verdiği yetkiye ve CMK'nın 237/2. maddesine dayanılarak Hazinenin sadece haksız mal edinme, zimmet ve rüşvet suçlarından açılan kamu davasına KATILAN OLARAK KABULÜNE, sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçundan açılan kamu davasında,

katılan sıfatını alabilecek surette doğrudan zarar görmesi söz konusu olmayan, bu nedenle hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığı anlaşılan Hazinenin vekili aracılığıyla vaki bu suça yönelik temyiz itirazlarının 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, başvurularının kapsamına göre incelemenin sanık müdafin zimmet ve görevi kötüye kullanma suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine, katılan ... vekilinin ise zimmet suçundan verilen mahkumiyet,

haksız mal edinme suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına ve rüşvet alma suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarıyla SINIRLI OLARAK YAPILMASINA karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

1-Rüşvet alma suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; Hüküm fıkrasında CMK'nın 223/2-e maddesine yer verilmeyerek aynı Kanunun 232/6. maddesine aykırı davranılmış ise de anılan noksanlık sonuca etkili görülmediğinden bozma sebebi yapılmamıştır. Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü eleştiri dışında usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan ... vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 2-Görevi kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Olay tarihlerinde Bakırköy 9. İcra Dairesinde müdür yardımcısı olarak görev yapan sanığın, haciz mahalline yakın başka yediemin deposu bulunmasına karşın, muhafaza altına alınan malları yakın ilişki içinde olduğu yediemin deposu sahiplerine göndererek görevini kötüye kullandığı iddiasıyla yapılan yargılamada;

sanığın piyasada faaliyet gösteren büyük mağazaların haciz dosyalarında bir günde yaklaşık 20 kadar haciz yaptığını, bu firmaların daha önce anlaşmış oldukları yediemin deposuna ait araçlar da haciz sırasında hazır bulunduğundan haczedilen malları kaldırıp depoya götürdüklerini, bu durum zaman yönünden ve borçlu açısından da ekonomik olduğundan haciz mahalline uzak da olsa izin verdiğini savunması karşısında, maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılması bakımından,

mal tesliminin yapıldığı iddiaya konu yediemin depolarının olay tarihlerinde yürürlükte olan Mahcuz Malların Muhafaza Edileceği Adalet Bakanlığı Depo ve Garajlarının Çalıştırılmasına Dair Yönetmeliğin 5. maddesinde öngörülen nitelikleri taşıyıp taşımadıklarının belirlenmesinden, yediemin depolarına teslimi yapılan mallara konu icra dosyalarının taraflarının tespiti ile olayla ilgili olarak tanık sıfatıyla beyanlarına başvurularak yediemin deposu seçiminin bilgileri dahilinde yapılıp yapılmadığının sorulmasından,

haciz mahalli ile yediemin deposu arasındaki mesafe nedeniyle fazladan ücret ödenip ödenmediğinin tespitinden ve sanığın eylemi nedeniyle kişi mağduriyeti, kamu zararı veya kişilere haksız menfaat sağlanması biçimindeki objektif cezalandırma koşullarından birinin gerçekleşip gerçekleşmediğinin de denetime imkan verecek şekilde karar yerinde tartışılıp değerlendirilmesinden sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de; Sanığın üzerine atılı suçu 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilmesine rağmen hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesinin uygulanmaması, 3-Zimmet suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; İcra müdür yardımcısı olan sanığın İcra ve İflas Kanununun 89/1. maddesine göre gönderilen haciz ihbarnamelerine ilişkin muhabere evraklarının her biri için tebligat ücreti aldığı halde, hepsini tek zarfla ilgili yere göndererek fazlasını uhdesinde tuttuğu iddiasıyla

yapılan yargılamada; sanığın, icra müdürlüğünde müdür yardımcısı olduğunu, tebligat gönderme, zarflama işlemlerini kendisinin yapmadığını savunması, tebligata konu evrakların muhatapları olan ve tanık olarak beyanlarına başvurulan kişilerin de sanığın sadece evrakı havale ettiğini, posta ücretini o gün hangi icra memuru görevli ise ona verdiklerini beyan ederek savunmayı doğrulamaları karşısında;

maddi gerçeğin hiçbir bir kuşkuya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılabilmesi açısından, söz konusu tebligat ücretlerini icra müdürlüğünde hangi görevlilerin tahsil ettiği, tahsil edildikten sonra bu paraların ya da posta pullarının ne şekilde kullanıldığı,

tek zarfla gönderilen evrak için harcanan posta ücreti dışında kalan paraların muhataplarına iadesinin yapılıp yapılmadığı hususlarında o tarihlerde adı geçen icra müdürlüğünde çalışanların beyanlarına başvurulmasından, posta ücretlerini kimin tahsil ettiğine ve harcadığına dair posta irsaliyeleri ve zimmet listelerinin temin edilmesinden sonra diğer tüm kayıt ve belgelerin dava dosyasıyla birlikte konunun uzmanı Sayıştay emekli uzman denetçilerinden seçilecek bir bilirkişi heyetine tevdi edilip sanığın sorumluluğunu da irdeler şekilde zimmetinde kurum parası bulunup bulunmadığı,

varsa miktarının ne olduğu hususlarında ayrıntılı ve gerekçeli rapor aldırılmasından sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, sanığın sadece havalelerini gerçekleştirdiği belirtilen evraklara ait posta ücretlerini ne şekilde zimmetine geçirdiğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu da karar yerinde gösterilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

a-Zimmete geçirildiği kabul edilen miktarın tespiti yapılmadan, bu kapsamda ekonomik koşullar ve paranın alım gücü nazara alındığında bu değerin az olup olmadığı hususu araştırılmadan, TCK'nın 249/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

b-Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesinin uygulanması sırasında bu bentteki hak ve yetkilerin tamamını kullanmaktan yasaklanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sadece memuriyetten yasaklanmaya karar verilerek sınırlı uygulama yapılması,

4-Haksız mal edinme suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Sanığın sosyal yaşantısı bakımından kazancıyla uygun kabul edilemeyecek derecede bir gelirinin olduğu ve haksız mal edindiği iddiasıyla ilgili olarak yapılan yargılamada.

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 21/04/2015 tarihli ve 2015/114 sayılı Kararında da belirtildiği üzere, atılı suçun oluşup oluşmadığının tespiti açısından, öncelikle olay tarihleri itibarıyla sanığın tüm gelirlerine ait bilgi ve belgelerin eksiksiz olarak temin edilmesinden sonra bir bankacı bir yeminli mali müşavir veya hesap uzmanı bir de gayrimenkul danışmanlığı konusunda uzmandan oluşan üç kişilik bilirkişi heyetine dosya ve eklerinin tevdi ile inceleme yaptırılarak, sanığın hesaplarındaki bir kısım paranın başkasına ait olduğu yönündeki savunması da irdelenerek,

sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken ve eyleminin sübutu halinde 3628 sayılı Kanunda unsurları itibarıyla ayrı bir suç olarak tanımlanan haksız mal edinme suçunun ayrıca oluşacağı gözetilmeden, ''zimmet suçundan ceza verildiğinden ayrıca bu suçtan ceza verilmesine yer olmadığı'' şeklindeki yasal olmayan gerekçe ve eksik araştırma ile sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,