Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2018/8004 K.2022/680

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihlerinde kısıtlı ...'nın vasisi olarak görev yapan sanığın, Anadolu Caddesinde bulunan taşınmazlarını 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 462. maddesi uyarınca vesayet makamından izin almadan tanık ...'e kiraladığı ve bu şahsın söz konusu taşınmazı sözleşmeye aykırı olarak alt kiracıya vermesine olanak sağladığı, bu konuda vesayet makamlarını bilgilendirmediği gibi tutulması zorunlu defter ve belgelerde de bu hususa rastlanmadığının anlaşılması ile sanığın ...'ten aldığı paranın kira alacağı olmaması karşısında;

eyleminin kısıtlının mağduriyetine neden olmak ve kiracı ile alt kiracının lehine haksız bir menfaat sağlamak suretiyle TCK'nin 257/1. maddesinde düzenlenen görevi kötüye kullanma suçunu oluşturacağı gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde zimmet suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de; Anayasa Mahkemesinin TCK'nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı Kararının değerlendirilmesi lüzumu, Sanık hakkında TCK'nin 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna karar verilirken 53/1-c yerine 53/1-a madde-fıkra-bendindeki hak ve yetkilerin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi,