Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2018/849 K.2018/2694

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

TCK'nın 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli şekilde faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması,

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12/05/2015 gün ve 2014/4-655 Esas, 2015/152 sayılı Kararında da açıklandığı üzere kişiler arasında doğmuş bir alacak borç ilişkisine dayanmayan kazanç elde etme amaçlı ödünç para verme eylemlerinin tefecilik suçu kapsamında bulunması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması;

bu bağlamda, sanıkların müştekiyi tanıdıkları için bankadan kredi kullanıp parayı müştekiye verdiklerine ilişkin savunmaları karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması ve suç tarihinin tespiti açısından sanıklar ve müştekinin yeniden beyanlarına başvurularak senet tanzim ve paranın alındığı tarihler ayrıntılı olarak sorulup aradaki çelişkiler giderilmek suretiyle suç tarihinin kesin olarak saptanması, sanıkların banka kredisi çekip çekmediklerinin ilgili bankalardan tespiti, tefecilik yapıp yapmadıkları hususunda kolluk araştırması yaptırılması,

alacaklısı ... olan icra dosyasının getirtilip incelenerek bu kişinin tanık olarak dinlenilmesi ve hasıl olacak sonuca göre hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde hükümler kurulması,