Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2020/374 K.2023/3083

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bozkurt Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.07.2005 tarihli ve 2005/225 Soruşturma, 2005/107 Esas, 2005/75 numaralı İddianamesiyle sanıklar hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (765 sayılı Kanun) 510 uncu maddesinin birinci fıkrası, 522 nci ve 523 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Bozkurt Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.11.2005 tarihli ve 2005/94 Esas, 2005/105 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında eylemlerinin basit zimmet suçunu oluşturabileceğinden bahisle İnebolu Ağır Ceza Mahkemesine görevsizlik kararı verilmiştir.

3.İnebolu Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.01.2007 tarihli ve 2006/54 Esas, 2007/1 sayılı Kararı ile sanıklar ... ve ... hakkında basit zimmet suçundan mahkumiyet kararları verilmiştir.

4.Dairemizin 25.04.2012 tarihli, 2008/9199 Esas ve 2012/4370 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri, kooperatifin gelir ve giderlerini gösteren tüm belgeler temin edildikten sonra dosyanın yeni bir bilirkişi heyetine tevdi edilerek sanıkların uhdesinde kooperatife ait para kalıp kalmadığı, zimmet veya kullanma zimmeti olarak nitelendirilebilecek eylemlerinin bulunup bulunmadığının belirlenmesinden sonra sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

5.Bozma üzerine İnebolu Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.04.2013 tarihli ve 2012/66 Esas, 2013/52 sayılı Kararı ile sanıkların basit kullanma zimmetinden mahkumiyetlerine hükmedilmiştir.

6.Dairemizin 22.02.2018 tarihli, 2015/3492 Esas ve 2018/1109 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri, suçtan zarar gören Tarım ve Orman Bakanlığının katılma hakkının bulunması ancak dava ve duruşmadan haberdar edilmeksizin, katılma ve 5271 sayılı Kanun'un mağdur ve katılanlar için öngördüğü haklardan yararlanma olanağı sağlanmadan hükümler kurulması nedeniyle bozulmuştur.

7.Bozma üzerine dosyayı ele alan İnebolu Ağır Ceza Mahkemesi, 24.05.2018 tarihli ve 2018/33 Esas, 2018/63 sayılı Kararı ile sanıkların basit kullanma zimmetinden mahkumiyetlerine hükmolunmuştur.

8.Dairemizin 31.01.2019 tarihli, 2018/11689 Esas ve 2019/1114 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri, sanıklar müdafileri ile katılan vekilinin temyizi üzerine, sair temyiz itirazları reddedilerek; kullanma zimmetinde zimmetin konusunu geçici süre kullanılan paradan bu süre içinde elde edilebilecek nemanın oluşturacağı dikkate alınarak,

suç tarihlerindeki kooperatife ait ilgili defter, belge ve kayıtlar getirtilerek dosyanın kül halinde bir bilirkişiye tevdi ile sanıkların uhdelerinde kasten tuttukları kabul edilen kooperatif paralarının miktarı, süresi, elde ettikleri nema tutarları hususlarında ayrıntılı rapor alınıp,

paranın kendisi ile birlikte bilirkişi tarafından hesaplanacak nemanın da ödenip ödenmediği araştırılarak sonucuna göre cezalarından 5237 sayılı Kanun'un 248 inci maddesine göre indirim yapılıp yapılmayacağı ve yine tespit edilen nema miktarına göre koşullarının varlığı halinde değer azlığı sebebiyle haklarında 249 uncu maddenin uygulanıp uygulanmayacağı hususlarının karar yerinde tartışılması gerektiği gözetilmeden, yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde hükümler kurulması nedeniyle bozulmuştur.

9.İnebolu Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.05.2019 tarihli ve 2019/29 Esas, 2019/69 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında zimmet suçundan açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyizi, sanıkların üzerlerine atılı suçu işledikleri sabit olmasına rağmen zamanaşımı nedeniyle verilen düşme kararlarının bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanıklar hakkında iddianame yerine geçen görevsizlik kararı ile basit zimmet suçundan kamu davası açıldığı, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı Kanun'un 202 nci maddesinin birinci fıkrasındaki cezanın üst sınırı gözetilerek aynı Kanun'un 102 nci maddesinin 3 üncü fıkrası ve 104 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince 15 yıllık ilaveli dava zamanaşımı süresi 28.05.2004 olan son suç tarihi ile hüküm tarihi arasında gerçekleştiğinden, mahkemece 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddenin sekizinci fıkrası uyarınca gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle sanıklar hakkındaki kamu davalarının ayrı ayrı düşmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanıkların yargılama konusu eylemlerinin sübutu halinde suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Kanun'un 202 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen basit zimmet suçunu oluşturacağı anlaşılmakla, suç vasfının belirlenmesinde ve buna göre verilen zamanaşımı nedeniyle kamu davalarının ayrı ayrı düşmesine ilişkin hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR