Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/12394 K.2023/11912

2)İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 05.12.2019 tarihli ve 2018/3386 Esas, 2019/3959 sayılı Kararı ile; ilk derece mahkemesince kurulan tüm beraat ve mahkumiyet hükümlerinin kaldırılarak tüm sanıklar hakkında zincirleme tefecilik suçundan ayrı ayrı mahkumiyet.

TEMYİZ EDENLER

Sanıklar ..., ... ve ... müdafileri ile sanıklar ..., ..., ... TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 05.12.2019 tarihli ve 2018/3386 Esas, 2019/3959 sayılı Kararının sanıklar ..., ... ve ... müdafileri ile sanıklar ..., ... ve ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede:

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrasına göre temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrasına istinaden temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

Sanık ... müdafiinin dosya kapsamına göre uygun görülmeyen duruşmalı inceleme talebinin 5271 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesi uyarınca takdiren reddine ve incelemenin duruşmasız olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.04.2015 tarihli ve 2013/5498 Soruşturma, 2015/685 Esas, 2015/679 numaralı İddianamesiyle tüm sanıklar hakkında tefecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 241 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı cezalandırılmaları, 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmesi ve 55 inci maddesi gereğince kazanç müsaderesi hükümleri uygulanması talebiyle kamu davaları açılmıştır.

2.... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.07.2018 tarihli ve 2015/375 Esas, 2018/981 sayılı Kararı ile sanıklar ..., ... ve ... hakkında tefecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 241 inci, 61 inci ve 52 nci maddeleri uyarınca ayrı ayrı 1 yıl 8 ay hapis ve 25 gün karşılığı 500,00 Türk lirası (TL) adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hak yoksunluklarına, sanıklar ..., ... ve ... hakkında ise tefecilik suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

3.İlk derece mahkemesince kurulan hükümlerin katılanlar vekilleri ile sanıklar ... ve ... müdafiilerince istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 05.12.2019 tarihli ve 2018/3386 Esas, 2019/3959 sayılı Kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan tüm beraat ve mahkumiyet hükümlerinin kaldırılarak, tüm sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 241 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca ayrı ayrı 2 yıl 5 ay 5 gün hapis ve 250 gün karşılığı 5.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hak yoksunluklarına hükmolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ...'in Temyiz Sebepleri

Katılan ...'ya tanıdığı olması sebebiyle borç para verdiği, borç miktarı kadar da senet aldığı, ...'nın kendisini dolandırdığı, tefecilik yapmadığı, eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeyle hüküm kurulduğu, mahkumiyetine yeterli somut delil bulunmadığı, sanık ... ile birlikte hareket etmediği, katılan ... aleyhine icra takibinde bulunmadığı, kararın usûl ve yasaya aykırı olduğu sebepleriyle hakkında kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz etmiştir.

B. Sanık ...'un Temyiz Sebepleri

... aracılığıyla katılan ...'ya borç para verdiği, tefecilik yapmadığı, Mahkemece delillerin yanlış değerlendirildiği, kararın usûl ve yasaya aykırı olduğu, beraatine karar verilmesi gerektiği ve Yargıtayca resen gözetilecek sebeplerle hakkında kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz etmiştir.

C. Sanık ... Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Kararın usûl ve yasaya aykırı olduğu, suçun unsurlarının oluşmadığı, vergi tekniği raporlarının tek başına hükme esas olamayacağı, sosyal ve ekonomik araştırma durum araştırması yapılması gerektiği, katılanın hileli davranışlarla müvekkilini sanık konumuna getirdiği, icra dosyaları ve dosya kapsamı incelendiğinde sanığın suçu işlemediğinin görüleceği ve Yargıtayca resen gözetilecek sebeplerle müvekkili hakkında kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz etmiştir.

D. Sanık ... Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Savunma hakkının kısıtlandığı, kararın usûl ve yasaya aykırı olduğu, sanığın diğer sanıklarla bir irtibatının bulunmadığı, atılı suçu işlemediği, varsayımlara dayanılarak mahkumiyet hükmü kurulduğu, katılanın hileli işlemler gerçekleştirdiği, eksik inceleme ile hüküm kurulduğu, sanığın maddi menfaat temin ettiğine dair hiçbir delil bulunmadığı, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraat kararı verilmesi gerektiği sebepleriyle müvekkili hakkında kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz etmiştir.

E. Sanık ... Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Kararın usûl ve yasaya aykırı olduğu, suçun unsurlarının oluşmadığı, vergi tekniği raporlarının tek başına hükme esas olamayacağı, sosyal ve ekonomik durum araştırması yapılması gerektiği, katılanın hileli davranışlarla müvekkilini sanık konumuna getirdiği, icra dosyaları ve dosya kapsamı incelendiğinde sanığın suçu işlemediğinin görüleceği ve Yargıtayca resen gözetilecek sebeplerle müvekkili hakkında kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz etmiştir.

F. Sanık ...'in Temyiz Sebepleri

Kararın usûl ve yasaya aykırı olduğu, lehine olan delillerin araştırılmadığı, inşaatın kendisine teslim edilmediğine ilişkin keşif yapılması gerektiği, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığı, katılan ... ile aralarında daire alım satımının söz konusu olduğu, ...'nın kendisini dolandırdığı ve Yargıtayca resen gözetilecek sebeplerle hakkında kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz etmiştir.

III. GEREKÇE

Tefecilik suçuna ilişkin olan 5237 sayılı Kanun'un suç tarihlerinde yürürlükte bulunan 241 inci maddesinin birinci fıkrasının "Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır" şeklinde düzenlendiği,

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.04.2016 tarihli ve 2014/118 Esas, 2016/208 sayılı Kararında da belirtildiği üzere, tefecilik suçu ile korunan hukuki yarar ve suçun 5237 sayılı Kanun'un topluma karşı suçlar bölümünde düzenlenmesi karşısında, bu suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamı, diğer bir ifadeyle kamu olduğu,

eylemin belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi halinde bu kişinin mağdur değil, suçtan zarar gören olacağının kabulü gerektiği ayrıca tefecilik suçunun kazanç elde etmek amacıyla borç para verilmesiyle oluşacağı, suç tarihinin ise faizin kararlaştırılıp ödünç paranın verildiği tarih olduğu, değişik zamanlarda veya farklı kişilere karşı tefecilik eylemini zincirleme olarak işleyen sanık hakkında ise aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanması gerektiği, zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günün suç tarihi olduğunun kabulünün gerektiği,

Diğer yandan 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın (Anayasa) 141 inci maddesinin üçüncü fıkrasında, "Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli yazılır" hükmünün bulunduğu, 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesinde mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi yine ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesinin yer alması gerektiğinin düzenlendiği,

aynı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrasının (g) bendinde de hükmün 230 uncu maddesi gereğince gerekçeyi içermemesinin, hukuka kesin aykırılık halleri arasında sayıldığı nazara alındığında,

Katılan ...'ya, kazanç elde etmek amacıyla hangi sanığın, ne zaman, ne şekilde ve ne miktarda borç para verdiği, hangi eylemlerin zincirleme suç kapsamında değerlendirildiği ve katılan ...'nın beyanlarıyla dosya kapsamındaki diğer delillere neden üstünlük tanınıp sanıkların savunmalarına neden itibar edilmediği karar yerinde tartışılmadan, kararların dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia,

savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanıkların eylemlerinin ve yüklenen suçların unsurlarının nelerden ibaret olduğunun gerekçeye yansıtılmadan gerekçesiz hükümler kurulmak suretiyle Anayasa'nın 141 inci maddesinin üçüncü fıkrasına, 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesinin ve 230 uncu maddesinin birinci fıkraları ile 289 uncu maddesinin birinci fıkrasının (g) bendine aykırı davranılması hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR