Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/12990 K.2024/2507

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1) Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.03.2018 tarihli ve 2017/177 Esas, 2018/63 sayılı Kararı ile sanığın icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 257/1, 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 7.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/5. maddesi gereği hak yoksunluğuna karar verilmiştir. 2) Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 30.12.2020 tarihli ve 2019/2773 Esas, 2020/3158 sayılı Kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53/5. maddesinde düzenlenen hak yoksunluğu bakımından hükmün düzeltilerek istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, sanığın müvekkili olan katılanın taleplerinin sözleşme ile kararlaştırdıkları konuları aşan ve mahkemece kabul görmesi mümkün olmayan hususlara ilişkin olması nedeni ile dava açılmadığına, bu nedenle sanığın suç kastı bulunmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında tayin edilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının hüküm fıkrasında gösterilmemesi suretiyle 5237 sayılı Kanun'un 52/3. ve 5271 sayılı Kanun'un 232/6. maddelerine muhalefet edilmesi,

Suçu 5237 sayılı Kanun'un 53/1-e maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanık hakkında aynı Kanun'un 53/5. maddesinin uygulanması sırasında, bu hak ve yetkileri kullanmaktan yasaklanmasına karar verilmesi gerekirken hangi hak ve yetkiye ilişkin olduğu gösterilmeksizin maddenin tümünü kapsayacak ve infazda tereddüt oluşturacak biçimde hüküm kurulması,

Kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrildiği, seçenek tedbire çevrilmediği halde hüküm fıkrasında sanık hakkında uygulama yeri bulunmayan 5237 sayılı Kanun'un 50/6. madde ve fıkra hükmüne yer verilmesi,

Hukuka aykırı görülmüş ancak tespit edilen aykırılıkların Dairemiz tarafından giderilmesi mümkün bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 30.12.2020 tarihli ve 2019/2773 Esas, 2020/3158 sayılı Kararının, 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303. maddesi gereğince ilk derece mahkemesine ait hüküm fıkrasının 4. paragrafının "5237 sayılı Kanun'un 50/1-a maddesi gereğince, kısa süreli hapis cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumuna,

suçun işlenmesindeki özelliklere göre takdiren 150 gün adli para cezasına çevrilmesine ve aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca da sanığın sosyal ve ekonomik koşulları ile gelir seviyesi nazara alınarak 1 gün karşılığı takdiren 50 TL'den hesap edilerek kısa süreli hapis cezası yerine sanığın neticeten 7.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına," şeklinde değiştirilmesi ve 6. paragrafının hüküm fıkrasından tamamen çıkartılması ile 7. paragrafının "Yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53/1-e maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanığın aynı Kanun'un 53/5. maddesi gereğince, ayrıca,

adli para cezasının tamamen infazından sonra başlamak üzere 5237 sayılı Kanun'un 53/1-e maddesinde belirtilen hak ve yetkileri kullanmaktan 3 ay süreyle yasaklanmasına," şeklinde değiştirilmesi suretiyle, Tebliğname'ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE sair yönleri usul ve kanuna uygun olan HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,