Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/13008 K.2025/12853

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen Kararın; 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 59. maddesinin 7249 sayılı Kanun'un 10. maddesiyle eklenen son fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesine istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece

İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.02.2020 tarihli ve 2019/188 Esas, 2020/73 sayılı Kararı ile sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 257/1. maddesi gereğince 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna ve 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmasına hükmolunmuştur.

B. İstinaf

Sanık müdafiinin istinaf talebi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 20.01.2021 tarihli ve 2020/812 Esas, 2021/129 sayılı Kararı ile hüküm düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanığın Temyiz İstemi Olay tarihinde müvekkili olan mağdur ...’ın talimatları doğrultusunda ve vekaletnamede yer alan yetkiler dahilinde hareket ettiğine, mağdurdan beyan ve ibraname aldığına, atılı suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/393 Esas, İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/340 Esas ve İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/301 Esas sayılı dosyaları kapsamında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Kararların 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi gereğince ele alınması için ilgili mahkemelere ihbarda bulunulması yönünden mahallinde işlem yapılması mümkün görülmüştür. Gerekçeli karar başlığında "05.11.2015" olan suç tarihinin "14.03.2017" olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

05.11.2015 olan suç tarihine nazaran sanığın adli sicil kaydında yer alan Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.04.2012 tarihli ve 2011/356 Esas, 2012/177 sayılı Kararının tekerrüre esas alınması gerektiği halde suç tarihinin hatalı belirlenmesi sonucu İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.09.2016 tarihli ve 2013/291 Esas, 2016/275 sayılı Kararının tekerrüre esas alınması hukuka aykırı bulunmuş ancak tespit edilen bu aykırılığın Dairemiz tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.

III. KARAR

Değerlendirme ve gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesince verilen Kararın, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303/1. maddesi gereği İlk Derece Mahkemesine ait hüküm fıkrasının.

1 numaralı bendinin tekerrür hükmünün uygulanmasına ilişkin beşinci paragrafının "Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.04.2012 tarihli ve 2011/356 Esas, 2012/177 Karar sayılı ilamı ile görevi kötüye kullanma suçundan hükmolunan 3.000,00 TL adli para cezası nedeniyle sanık hakkında hükmolunan cezanın 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına," şeklinde değiştirilmesi suretiyle, Tebliğname’ye aykırı olarak,

oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE eleştiri dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun olan HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,