Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/14122 K.2024/6455

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.10.2018 tarihli ve 2015/247 Esas, 2018/339 sayılı Kararı ile; sanığın rüşvet verme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223. maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereği beraatine karar verilmiştir. 2. Katılanlar vekillerinin istinaf talebi üzerine duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 11.04.2019 tarihli ve 2019/703 Esas, 2019/982 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1-Katılan ... Başkanlığı vekilinin Temyiz Sebepleri Dosyada yargılanan diğer sanığın atılı suçu işlediği ve sanık ...'ya borç senedi verdiği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğunu ve bu suçtan cezalandırılması gerekirken, beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırılık taşıdığını belirterek kararı temyiz etmiştir. 2-Katılan Hazine vekilinin Temyiz Sebepleri Sanığın eyleminin mezkur maddelere uyduğu ve suçu işlediği dosya kapsamından anlaşıldığından iddianame doğrultusunda cezalandırılması gerekirken eksik araştırma ve inceleme neticesi beraatine dair verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararı temyiz etmiştir.

III. GEREKÇE

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen İlk Derece Mahkemesinin beliren takdir ve kanaati ile beraat hükmüne karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve kanuna uygun olması karşısında katılanlar vekillerinin temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden de hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR