Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/14612 K.2023/11032

B) İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 12.11.2019 tarihli ve 2019/2257 Esas, 2019/3595 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddi. TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrasınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrasına istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.10.2015 tarihli ve 2015/58450 Soruşturma, 2015/32623 Esas, 2015/27251 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında tefecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 241 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması ile hak yoksunlukları ve tekerrür hükümlerinin uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2019 tarihli ve 2015/804 Esas, 2019/188 sayılı Kararı ile sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin yedinci fıkrası uyarınca davanın reddine hükmolunmuştur.

3. Katılan vekilinin istinaf talebi üzerine yapılan inceleme neticesinde İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 12.11.2019 tarihli ve 2019/2257 Esas, 2019/3595 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Mükerrer olduğu iddia edilen dava dosyasındaki suç tarihinin temyize konu dava dosyasındaki suç tarihinden farklı olması nedeni ile kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında İzmir 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2015/564 Esas ve 2017/989 Karar sayılı dava dosyasında tefecilik suçunu işlediğinden bahisle 29.07.2015 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde eylemi sabit görülerek cezalandırılmasına karar verildiği ve bu kararın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 28.03.2018 tarihli ve 2018/806 Esas, 2018/779 Karar sayılı ilamı ile düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmek suretiyle kesinleştiği, mevcut davadaki tarafların,

dava konusunun ve suç tarihlerinin aynı olması karşısında İzmir 15. Asliye Ceza Mahkemesinde açılan davanın inceleme konusu davadaki suç tarihini de kapsaması nedeniyle aynı suç ile ilgili aynı sanık hakkında yeniden yargılama yapılamayacağı değerlendirildiğinden davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin kararda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmemiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında İzmir 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.11.2017 tarihli ve 2015/564 Esas, 2017/989 sayılı Kararı ile tefecilik suçundan mahkumiyet hükmü kurulduğu ve bu hükmün İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 28.03.2018 tarihli ve 2018/806 Esas, 2018/779 Karar sayılı ilamı ile düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmekle kesinleştiği, anılan davada suç tarihi 2012, iddianame tarihi ise 29.07.2015 olup, bahse konu davadaki suçtan zarar görenlerin temyize konu bu davadaki suçtan zarar görenler dışındaki şahıslar olduğu ve suç tarihlerinin aynı olmadığı anlaşıldığından,

davaların mükerrer olmadığı nazara alınarak yargılamaya devamla suç sabit görüldüğü takdirde, temel ceza belirlenip 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi uyarınca artırım yapıldıktan sonra, kesinleşmiş hükümdeki ceza miktarı mahsup edilmek suretiyle aradaki fark kadar ek cezaya hükmolunması yerine mükerrerlik nedeniyle davanın reddine karar verilmesi nedeniyle ilk derece mahkemesi kararının bozulması yerine düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR