Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/4105 K.2024/7941

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesine göre icbar suretiyle irtikap suçundan katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan İçişleri Bakanlığının kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükümlerin vekili tarafından 7417 sayılı Kanun'un yürürlük tarihi olan 05.07.2022 tarihinden önce temyiz edilmesi ile usul hükümlerinin derhal uygulanacağı hususu karşısında,

3628 sayılı Kanun'un 7417 sayılı Kanun'un 40. maddesiyle değişik 18/2. madde ve fıkra hükmü uyarınca başvuru tarihinde müdahil sıfatını kazandığı gözetilerek yapılan incelemede.

Suç tarihinde Çevre Yolları Trafik Denetleme Ekipler Amirliğinde 56536 plaka kodlu ekipte görevli trafik polisi olan sanıkların, denetim görevlerini ifa ettikleri sırada durdurdukları katılan ...'nu alkol muayenesi için numune almak üzere hastaneye götürdükleri sırada "senin cezanı biz keselim gereksiz yere uğraşmayalım, ehliyetin boş yere gitmesin, ekmeğinle oynamayalım, sen 200 TL ver" diyerek katılandan para istemeleri üzerine mağdurun sanıklara 100 TL verdiği ve sanıklar hakkında şikayetçi olduğu,

katılandan aynı gün alınan kan numunesinin incelenmesi üzerine alınan 21.12.2010 tarihli adli tıp raporuna göre kanda alkol bulunmadığının tespit edildiği şeklinde gerçekleşen olayda, sanıkların icbar suretiyle irtikap suçunu işlediklerinin iddia ve kabul edildiği.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.03.2010 tarihli ve 2009/5-167-2010/70 sayılı Kararında da açıklandığı üzere, icbar suretiyle irtikap suçunda mağdurun iradesini baskı altında tutmaya elverişli olmak koşuluyla, doğrudan doğruya veya dolaylı biçimde yapılan her türlü zorlayıcı hareketin icbar kavramına dahil olduğu, manevi cebirin, belli bir şiddete ulaşması, ciddi olması,

mağdurun baskının etkisinden kolaylıkla kurtulma olanağının bulunmaması gerektiği, katılanın kanında cezai yaptırım gerektirir alkol bulunmadığı da nazara alındığında ve olayın oluş şekline göre sanıkların öğreti ve uygulamada kabul edildiği üzere Yasa'nın öngördüğü anlamda icbar boyutuna varan davranışının bulunmadığı, bu itibarla cebri irtikap suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı,

sanıklar hakkındaki isnadın sübutu halinde suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 257/3. maddesinde düzenlenen görevinin gereklerine uygun davranmak için çıkar sağlama suçunu oluşturacağı, anılan suçun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirlenen 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı süresine tabi olduğu,