Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/5482 K.2024/4790

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesince temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesine istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara Batı 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.09.2017 tarihli ve 2017/74 Esas, 2017/287 sayılı Kararı ile sanık hakkında zimmet suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 247/1, 248/2, 62/1. maddeleri gereğince 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1-5. madde ve fıkraları uyarınca hak yoksunlukları uygulanmasına hükmolunmuştur. 2.Sanığın ve katılanın istinaf talebi üzerine duruşma açılarak yapılan inceleme neticesinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 17.10.2018 tarihli ve 2018/490 Esas, 2018/2383 sayılı Kararı ile ilk derece mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmünün kaldırılarak atılı suçtan sanığın beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, sanık hakkında zimmet suçundan ilk derece mahkemesince verilen hükmün onanması gerekirken kaldırılarak beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen bölge adliye mahkemesinin beliren takdir ve kanaatinin usûl ve kanuna uygun olması karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmediği gibi katılan vekilinin temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden de hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR