Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/7649 K.2023/6193

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İmranlı Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.05.2015 tarihli ve 2015/61 Soruşturma, 2015/34 Esas, 2015/33 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İmranlı Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli ve 2015/44 Esas, 2016/89 sayılı Kararı ile sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 150 tam gün karşılığı 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, katılanın kendisine ait olmayan ve sahiplerinin de katılanın ekip biçmesine rızasının bulunmadığı tarlaları kendisi kullanıyormuş gibi göstererek haksız yere destekleme kredisi almaya çalıştığını, buna izin vermemek için katılanın belgelerini imzalamadığını, mahkumiyetine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde İmranlı ilçesi Uzuntemur köyü muhtarlığı azası olan sanığın, köy halkından olan katılanın İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğüne sunulmak üzere hazırladığı Çiftçi Kayıt Sistemi Destekleme dosyasındaki ilgili yerlere imza atmayıp ''sahte işleri imzalamıyorum'' yazmak suretiyle katılanın mazot, gübre ve yem bitkisi desteği almasına mani olduğu, tanıkların bu durumu doğrulaması üzerine sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan kamu davası açıldığı ve cezalandırılması yoluna gidildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Suç tarihinde İmranlı ilçesi Uzuntemur köyü muhtarlığı azası olan sanığın 4483 sayılı Kanun kapsamında soruşturma iznine tabi olduğu gözetilerek tebliğnamedeki basit yargılama usulü yönünden bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanığın atılı suçu işlemediği, katılanın kendisine ait olmayan ve sahiplerinin de katılanın ekip biçmesine rızasının bulunmadığı tarlaları kendisi kullanıyormuş gibi göstererek haksız yere destekleme kredisi almaya çalıştığı, buna izin vermemek için katılanın belgelerini imzalamadığı nedenlerine dayanan temyiz isteğinin yapılan değerlendirmesinde;

suç tarihinde İmranlı ilçesi Uzuntemur köyü muhtarlığı azası olarak görev yapan sanığın, köy halkından olan katılanın İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğüne sunulmak üzere hazırladığı Çiftçi Kayıt Sistemi Destekleme dosyasındaki ilgili yerlere imza atmayıp ''sahte işleri imzalamıyorum'' yazmak suretiyle katılanın mazot,

gübre ve yem bitkisi desteği almasına mani olduğu şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrasında tanımlanan ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturacağı ve 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesi de gözetilerek uygulama yapılması gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu aynı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de; Yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında, 53 üncü maddenin beşinci fıkrası uyarınca, ayrıca, adli para cezasının tamamen infazından itibaren işlemek üzere, hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR