KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2021/8262 E., 2025/5221 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Nisan 2025
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Sayısı
- 2017/179 Esas, 2017/393 Karar
- Suç
- Tefecilik
- Hüküm
- İlk derece mahkemesince verilen mahkumiyet hükmünün kaldırılarak sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesi
- Tebliğname görüş
- Temyiz isteminin reddi, onama
Karar Metni
327 kelime·2 dk okuma·4 bölüm
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1)Denizli 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.11.2016 tarihli ve 2015/1148 Esas, 2016/1128 sayılı Kararı ile sanık hakkında tefecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 241/1, 62/1 ve 52. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 20.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1-2. madde ve fıkraları gereğince hak yoksunluklarına hükmolunmuştur. 2)Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 16.03.2017 tarihli ve 2017/179 Esas, 2017/393 sayılı Kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmü kaldırılarak sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1-Katılan ... vekilinin temyiz istemi; suç tarihinin 2006 yılı değil 2009 yılı olduğuna, istinaf mahkemesince verilen kararın bozulması gerektiğine ilişkindir. 2-Katılan Gelir İdaresi Başkanlığı vekilinin temyizi; suç tarihinin 2009 yılı olduğuna, eksik incelemeye dayalı olarak verilen bölge adliye mahkemesi kararının bozulması lüzumuna dairdir.
III. GEREKÇE
Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine dair hüküm usul ve kanuna uygun olduğundan, katılanlar vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
IV. KARAR
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2021/8262, K. 2025/5221, 9 Nisan 2025 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama