KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2021/8394 E., 2021/4140 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Eylül 2021
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Tefecilik
- Hüküm
- 1)Almus Asliye Ceza Mahkemesinin 13/09/2017 tarihli ve 2014/158 Esas, 2017/111 sayılı Kararı ile; zincirleme tefecilik suçundan mahkumiyet
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma
2)Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 30/03/2018 tarihli ve 2017/2789 Esas, 2018/730 sayılı Kararı ile; sanık müdafin istinaf başvurusu kabul edilerek hüküm fıkrasından sanığın mahkumiyetine ilişkin bölümün tamamen çıkarılarak yerine beraatine ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık hakkındaki Almus Asliye Ceza Mahkemesinin 13/09/2017 tarihli ve 2014/158 Esas, 2017/111 sayılı mahkumiyet Kararının istinaf edilmesi üzerine. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 30/03/2018 tarihli ve 2017/2789 Esas, 2018/730 sayılı Kararı ile dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu beraat kararı verilmiş ise de.
5271 sayılı CMK'nin 280/1-a ve 303/1-a maddelerinin delil değerlendirilmesi yapılmaksızın derhal beraat kararı verilebilecek hallerde uygulanabileceği, anılan Kanun'un 280/2. maddesindeki ''Duruşma sonunda bölge adliye mahkemesi istinaf başvurusunu esastan reddeder veya ilk derece mahkemesi hükmünü kaldırarak yeniden hüküm kurar'' ve 281/1. maddesinde yer alan “Duruşma hazırlığı aşamasında bölge adliye mahkemesi daire başkanı veya görevlendireceği üye, 175 inci madde hükümlerine uygun olarak duruşma gününü saptar; gerekli çağrıları yapar” düzenlemeleri uyarınca duruşma günü belirlenerek,
hazır bulunması gereken kişilerin çağrılarak duruşma yapılması gerektiği ve CMK'nin 150/2. maddesinin "Müdafi bulunmayan sanık; kendisini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz ise, istemi aranmaksızın bir müdafi görevlendirilir" hükmü de nazara alınmadan, duruşma açılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2021/8394, K. 2021/4140, 30 Eylül 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama