Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/19 K.2024/2638

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.02.2014 tarihli ve 2013/17412 Soruşturma, 2014/965 Esas, 2014/516 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması ile hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Aydın (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin, 25.02.2014 tarihli ve 2014/334 Esas, 2014/329 sayılı Kararı ile yetkili yerin Didim (Yenihisar) olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

3.Didim (Yenihisar) 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.05.2016 tarihli ve 2014/191 Esas, 2016/358 sayılı Kararı ile sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası, 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 39 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 51 inci maddesinin birinci fıkrası gereği hapis cezasının ertelenmesine ve 1 yıl denetim altında bulundurulmasına hükmedilmiştir.

4.Sanık müdafiinin temyiz talebi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 23.09.2020 tarihli ve 2020/7183 Esas, 2020/1167 Karar sayılı ilamı ile; sanık hakkında yetersiz gerekçelerle karar verilmesi nedeniyle mahkumiyet hükmü bozulmuştur.

5.Didim (Yenihisar) 3. Asliye Ceza Mahkemesince Yargıtay bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan yargılama neticesinde 29.04.2021 tarihli ve 2020/859 Esas, 2021/433 sayılı Karar ile sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçunu işlemediği sabit olduğundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi gereği beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekili, beraat hükmünün bozulması istemiyle temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

... ile ... İnşaat Turizim Sanayi ve Ticaret Ltd. Şirketinin yetkilisi olan sanık arasında ... Taşı döşeme işi ile ilgili olarak sözleşme tanzim edildiği, Kooperatif hakkında yaptırılan bilirkişi incelemesinde, ... Taşı döşeme işinin ihale ile değil teklif toplama usulüyle yapıldığı, 2013 yılı birim fiyatlarına göre bir adet dairenin ...

Taşı döşeme işinin kooperatife maliyetinin KDV dahil 3.340,92 TL olduğunun hesaplandığı, kooperatifçe katılan adına tanzim edilen iki adet fatura toplamının 13.475,60 TL olarak belirlendiği, katılana yapılan işin bedeli olarak 3.340,92 TL fatura tanzim edilmesi gerektiği halde fazla miktar fatura tanzim edilerek katılanın 10.134,68 TL zararına hareket edildiğinin belirtildiği, bu şekilde kooperatif yönetim kurulu başkan ve üyeleri ile sözleşme tarihinde yukarda bahsi geçen şirket yetkilisi olan sanığın iştirak halinde hareket ederek katılan ...'e karşı görevlerini kötüye kullandıkları iddiasıyla açılan kamu davasında, Mahkemece;

sanığın görevi kötüye kullanma suçunu işlemediği sabit olduğundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi gereği beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyularak, sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen mahkemenin beliren takdir ve kanaatine göre, yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR