Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/190 K.2025/1842

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece

Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.03.2019 tarihli ve 2018/57 Esas, 2019/163 sayılı Kararı ile sanık hakkında rüşvet almaya teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 252/1, 252/4, 62/1 ve 2918 sayılı Kanun'un Ek 11. maddeleri gereği 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmolunmuştur.

B. İstinaf

Sanık müdafii ve katılan vekilinin istinaf istemleri üzerine duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 23.03.2020 tarihli ve 2019/5437 Esas, 2020/606 sayılı Kararı ile İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmü kaldırılarak sanığın atılı suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereği beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Katılan vekilinin temyiz istemi; dosya kapsamına göre atılı suçu işlediği sabit olan sanığın cezalandırılması lüzumuna ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen Bölge Adliye Mahkemesinin beliren takdir ve kanaatinin usul ve kanuna uygun olması ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 05.07.2022 tarihli ve 2021/9-359 Esas, 2022/528 sayılı Kararında benimsenen ilkeler karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmediği gibi katılan vekilinin temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden de hukuka aykırılık görülmemiştir.

III. KARAR