Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/196 K.2025/1030

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece

Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.12.2019 tarihli ve 2019/93 Esas, 2019/407 sayılı Kararı ile sanık hakkında zincirleme basit zimmet suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 247/1, 62/1. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 53/1-2-3-5. madde ve fıkraları gereği hak yoksunluklarına hükmolunmuştur.

B. İstinaf

Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 02.12.2020 tarihli ve 2020/1132 Esas, 2020/2236 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a. maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanığın Temyiz İstemi Kurum tarafından kullanılan programa kayıt yapabilecek kişilerin tespiti için bilirkişi incelemesi yapılması talebinin kabul edilmediğine ve müdafi olmadan savunmasının alındığına, eksik inceleme neticesinde verilen kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Basın İlan Kurumunda muhasebe memuru olarak çalışan sanığın, müşterilerden tahsil ettiği 125.123,06 TL'yi muhasebe kayıtlarına yansıtmadığı, bu amaçla DİA sistemi üzerindeki bir kısım faturaları usulsüz olarak değiştirdiği ve 54 adet faturayı da silerek yok ettiği ayrıca 1.703,91 TL kasa açığı verdiği, bu şekilde zincirleme basit zimmet suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda.

5237 sayılı Kanun'un 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin birinci fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlarla aynı Kanun'un 3/1. maddesindeki "Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki yasal düzenlemeler ile dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek şekilde ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle ilgili kanun maddesindeki cezanın alt ve üst sınırları arasında takdir hakkının kullanılması,

temel cezanın hak ve nesafete uygun bir şekilde tayin edilmesi gerekirken, belirtilen ilkelere ve 5237 sayılı Kanun'un 3/1. maddesindeki orantılılık ilkesine aykırı olarak "mal edinilen miktarın fazlalığı" gerekçesi ile temel cezanın alt sınırdan fazlaca uzaklaşılarak hüküm kurulması,

Yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53/1-a madde-fıkra ve bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanun'un 53/5. madde ve fıkrası gereğince bu bentteki hak ve yetkilerin tamamını kullanmaktan yasaklanması yerine muhasebe memurluğu hak ve yetkisinin kullanmasından yasaklanmasına karar verilmek suretiyle sınırlı uygulama yapılması, Zincirleme suç hükümleri uygulanırken hüküm fıkrasında uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232/6. maddesine muhalefet edilmesi, Hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR