Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/2609 K.2023/11733

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kocaeli Üniversitesi Rektörlüğünce Oluşturulan Kurulun, 22.05.2008 tarihli ve bila sayılı men-i muhakeme Kararı ile sanıklar hakkında 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu'nun (2547 sayılı Kanun) 53 üncü maddesi uyarınca son soruşturma açılmamasına karar verilmiştir. 2.Danıştay

1. Dairesinin, 24.10.2008 tarihli ve 2008/749 Esas, 2008/1067 sayılı Kararı ile Kocaeli Üniversitesi Rektörlüğünce oluşturulan Yetkili Kurulun, 22.05.2008 tarihli ve bila sayılı men-i muhakeme kararının kaldırılarak sanıkların 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesi gereğince lüzum-u muhakemelerine karar verilmiştir. 3.Kocaeli

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2010 tarihli ve 2008/700 Esas, 2010/53 sayılı Kararı ile sanıkların eylemlerinin sübutu halinde kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını oluşturabileceği ve bu suçlar nedeniyle yargılama yapma görevinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğundan bahisle görevsizlik kararı vermiştir. 4.Kocaeli

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.11.2010 tarihli ve 2010/166 Esas, 2010/426 sayılı Kararı ile sanıkların kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işledikleri sabit olmadığından bahisle atılı suçlardan ayrı ayrı beraatlerine hükmedilmiştir. 5.Katılan vekilinin temyizi üzerine hükümlerin Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 10.02.2014 tarihli ve 2012/22653 Esas, 2014/2118 sayılı Kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

6.Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda Kocaeli

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.11.2020 tarihli ve 2014/121 Esas, 2020/253 sayılı Kararı ile sanıkların eylemlerine uyan ve lehe olan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (765 sayılı Kanun) 240 ıncı maddesinde düzenlenen görevi kötüye kullanma suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102 nci maddesinin dördüncü fıkrası ve 104 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca zamanaşımının gerçekleştiği belirtilerek, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca kamu davalarının ayrı ayrı düşmesine hükmolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekili; sanıklar hakkında zamanaşımı nedeniyle kamu davalarının düşmesine dair kararların hukuka, usûl ve yasaya aykırı olduğu sebebiyle ve Yargıtayca resen gözetilecek sebeplerle düşme kararlarını temyiz etmiştir.

III. GEREKÇE

1.Sanıkların yargılama konusu eylemleri için, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı Kanun'un 240 ıncı maddesi uyarınca belirlenecek cezanın üst haddine göre aynı Kanun'un 102 nci maddesinin dördüncü ve 104 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereği 7 yıl 6 aylık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.Anılan suç yönünden suç tarihleri ile hükümlerin kurulduğu tarih arasında olağanüstü dava zamanaşımı süresinin dolduğu, suç vasfı resmi evrakta sahtecilik olarak kabul edilse dahi sonucun değişmeyeceği anlaşılmış ve Mahkemece gerekçesi gösterilmek suretiyle kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı düşmesine dair hükümler verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kocaeli