KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2022/4241 E., 2025/5891 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Nisan 2025
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Sayısı
- 2020/66 Esas, 2020/249 Karar
- Suç
- Zimmet
- Hüküm
- İstinaf başvurusunun esastan reddi
- Tebliğname görüşü
- Bozma
Karar Metni
489 kelime·2 dk okuma·7 bölüm
Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260/2. maddesine göre zimmet suçundan katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan Adalet Bakanlığının kanun yoluna başvurma hâkkının bulunması ve vekili tarafından 7417 sayılı Devlet Memurları Kanunu ile Bazı Kanunlarda ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (7417 sayılı Kanun) yürürlük tarihi olan 05.07.2022 tarihinden önce davaya katılma talebinde bulunulması ile usul hükümlerinin derhal uygulanacağı hususu karşısında, 7417 sayılı Kanun'un 40. maddesiyle değişik 3628 sayılı Mâl Bildiriminde Bulunulması,
Rüşvet ve Yolsuzluklarla Mücadele Kanunu'nun 18/2. maddesi hükmü uyarınca başvuru tarihinde müdahil sıfatını kazandığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hâk ve yetkilerinin bulunduğu, 291. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294. maddesine istinaden temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesi gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. İlk Derece
Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.11.2018 tarihli ve 2017/278 Esas, 2018/531 sayılı Kararı ile sanığın zimmet suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-e maddesi gereğince beraatine hükmolunmuştur.
B. İstinaf
Adana Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 05.11.2020 tarihli ve 2020/66 Esas, 2020/249 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
Katılanlar Vekillerinin Temyiz İstemleri Dosyalardaki harçlandırma ve tevzi formundaki ödemelerin eksik olduğunun tespitinin yapıldığına, 2016/257 esas ve 2016/248 esas sayılı dosyalar ile ilgili sayman mutemet alındısı makbuzları kesilmediği hâlde davaların açıldığı ve silinmediği, bu nedenle zimmet suçunun işlendiğinin sabit olduğuna, sanığın zimmet suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken beraat kararı verildiğine, İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının bozulması gerektiğine ilişkindir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen ilk derece mahkemesinin beliren takdir ve kanaati ile beraat hükmüne karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve kanuna uygun olması karşısında katılanlar vekillerinin temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden de hukuka aykırılık görülmemiştir.
III. KARAR
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2022/4241, K. 2025/5891, 30 Nisan 2025 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama