Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/7175 K.2023/9757

Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.11.2018 tarihli ve 2018/414 Esas, 2018/451 sayılı Kararının katılan Hazine vekili ile sanıklar müdafileri tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede:

Katılan Hazine vekili tarafından inceleme dışı sanık ... hakkında da temyiz talebinde bulunulmuş ise de; adı geçen hakkında rüşvet verme suçundan verilen beraat hükmünün Dairemizin 28.06.2018 tarihli ve 2016/9616 Esas, 2018/4896 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği ve inceleme konusu kararda da anılan sanık hakkında hüküm kurulmadığı anlaşılmıştır.

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2017 tarihli, 2015/5-95 Esas, 2017/71 sayılı ve benzer Kararlarında da belirtildiği üzere "suçtan zarar görme" kavramının "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali" olarak anlaşılması gerektiği, dolaylı veya muhtemel zararların davaya katılma hakkı vermeyeceği, bu nedenle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesine göre sanıklara isnat edilen rüşvet verme suçundan doğrudan zarar görmeyen İçişleri Bakanlığının kamu davasına katılma hakkının bulunmadığı anlaşılmıştır.

09.06.2022 tarihli tevdi kararımız sonrasında gerekçeli karar tebliğ edilen İçişleri Bakanlığı vekilinin 29.07.2022 tarihli dilekçesinin temyiz iradesi içermediği, kamu davasına katılma istemine yönelik olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasına göre rüşvet alma suçundan katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan İçişleri Bakanlığının, usul hükümlerinin derhal uygulanacağı hususu karşısında, 7417 sayılı Kanun'un 40 ıncı maddesiyle değişik 3628 sayılı Mal Bildiriminde Bulunulması, Rüşvet ve Yolsuzluklarla Mücadele Kanunu'nun 18 inci maddesinin ikinci fıkra hükmü uyarınca başvuru tarihinde rüşvet alma suçundan müdahil sıfatını kazandığı kabul edilmiştir.

Sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu,

karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca sanıklar müdafiilerinin ve katılan Hazine vekilinin sanıklar hakkındaki mahkumiyet hükümlerini temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, katılan Hazine vekilinin temyiz isteminin vekalet ücretine hasren olduğu, aleyhe temyiz iradesinin bulunmadığı, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Muğla Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.12.2011 tarihli ve 2011/2605 Esas, 2011/5944 Soruşturma, 2011/404 numaralı İddianamesiyle; sanıklar hakkında zincirleme şekilde rüşvet alma ve rüşvet verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 252 nci ve 43 üncü maddelerinin birinci fıkraları uyarınca cezalandırılmaları ve 53 üncü maddesi gereğince hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.05.2013 tarihli ve 2011/344 Esas, 2013/136 sayılı Kararı ile sanıkların atılı suçlardan beraatlerine hükmedilmiştir.

Bahse konu kararın, katılan Hazine vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 28.06.2018 tarihli ve 2016/9616 Esas, 2018/4896 sayılı Kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde temyiz incelemesine konu mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Hazine vekilinin temyiz sebepleri; sanık ... hakkında beraat kararı verilmesinin hatalı olduğuna, keza diğer sanıklar hakkında mahkumiyet kararları verilmiş ise de katılan kurum lehine her sanık için ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmemesinin hukuka aykırı olduğuna, Sanıklar müdafiilerinin temyiz istemleri; sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, İlişkindir.

III. GEREKÇE

Sanıklara yüklenen rüşvet verme ve rüşvet alma isnatlarının sübutu halinde kamu görevlisi olan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen görevi kötüye kullanma, kamu görevlisi olmayan sanıklar hakkında ise bu suça azmettirme suçunu oluşturacağı, söz konusu maddede öngörülen cezasının üst sınırına nazaran bahse konu suçun aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrasında belirlenen 8 ve 12 yıllık olağan ve olağanüstü dava zamanaşımı sürelerine tabi olduğu, dosya kapsamına göre son suç tarihinin 19.06.2011 olduğu ve bu tarihten itibaren temyiz incelemesi tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.11.2018 tarihli ve 2018/414 Esas, 2018/451 sayılı Kararına yönelik sanıklar müdafiilerin ve katılan Hazine vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin,1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,