Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/7389 K.2024/9743

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 7343 sayılı Kanun'un 15. maddesi ile 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'na (1136 sayılı Kanun) eklenen ve 30.11.2021 tarihinde yürürlüğe giren geçici 24. madde ile 7249 sayılı Kanun'un 10. maddesiyle 1136 sayılı Kanun'un 59. maddesine eklenen beşinci fıkra ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1) Adana 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.10.2020 tarihli ve 2019/484 Esas, 2020/202 sayılı Kararı ile sanığın atılı zimmet suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/2-e maddesi gereğince beraatine hükmedilmiştir. 2) Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 14.04.2021 tarihli ve 2021/229 Esas, 2021/546 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; sanığın, alacaklı katılan vekili sıfatıyla gerçekleştirdiği icra takiplerinde, vekaletnamesinde ahzu kabz yetkisinin olmadığının belirtilmesine rağmen dosyada biriken parayı çekerek uhdesinde tuttuğunun sabit olduğuna, hukuka aykırı bölge adliye mahkemesi kararının bozulması gerektiğine ve temyiz dilekçesinde belirtilen sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Adana Barosuna kayıtlı avukat olan sanığın, alacaklı katılan vekili sıfatıyla takip ettiği Adana 1. İcra Müdürlüğünün 2014/18426 sayılı dosyasında ahzu kabz yetkisi olmayan vekaletnameye istinaden muhtelif tarihlerde tahsil ettiği 26.131,71 Türk Lirasını müvekkili katılana vermeyerek uhdesinde tuttuğundan bahisle açılan kamu davasında, sanığın dosyaya ilişkin yaptığı masrafların tahsil ettiği miktardan daha fazla olduğundan ve ahzu kabz yetkisinin ilgili merci tarafından kontrol edilmesi gerektiğinden bahisle beraatine karar verilmiş ise de;

sanığa ödendiği hususunda taraflar arasında ihtilaf bulunmayan 47.700,00 Türk Lirasının yanı sıra masraf olarak ödendiği belirtilen 30.03.2015 ve 08.06.2015 tarihli 10.000,00 Türk Lirası ve 7.500,00 Türk Lirası miktarındaki meblağlara ait dekontlar da dosya içine alınarak,

sarfettiği ücret ve masraflara ilişkin liste ve varsa dekontların sanıktan temin edilmesini müteakip, vekaleten takip ettiği tüm işler ve bunlar için yapılan masrafların araştırılmasından sonra sonucuna göre sanığın uhdesinde kalan bir meblağın olması durumunda ahzu kabz yetkisinin de olmadığı nazara alınarak görevi kötüye kullanma suçundan tecziyesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve yerinde olmayan gerekçeyle kurulan beraat hükmüne yönelik istinaf başvurularının kabulü yerine esastan reddine dair karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR