Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/7837 K.2024/8762

İlk Derece Mahkemesince zimmet suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun (1136 sayılı Kanun) 59/son ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, sanığın temyiz isteminin beraat hükmünün gerekçesine yönelik olduğu ve temyizde hukuki yararı bulunduğu gözetilerek aynı Kanun'un 260/1. maddesi gereği hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesince temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesine istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Denizli 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.09.2020 tarihli ve 2020/78 Esas, 2020/235 sayılı Kararı ile sanığın atılı suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereği beraatine hükmolunmuştur. 2.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 22.09.2021 tarihli ve 2021/238 Esas, 2021/1847 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; dosyada mevcut delillerle yüklenen suçu işlemediği sabit olduğundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2. maddesinin a veya b bentleri uyarınca beraatine karar verilmesi gerekirken aynı Kanun'un 223/2-e maddesi gereği beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Katılan ...'ın davaya konu icra takibinin tarafı olmaması, katılan ve tanığın aşamalardaki çelişkili beyanları, 29.03.2012 tarihli tanık ... adına düzenlenmiş senet, icra takip dosyası, 30.12.2013 tarihli ibraname ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, İzmir Barosuna kayıtlı avukat olan sanığın üzerine atılı suçu işlemediğinin sabit olduğu anlaşıldığından, ilk derece mahkemesince sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223/2. maddesinin "b" bendi yerine "e" bendi uyarınca kurulan beraat hükmünün Bölge Adliye Mahkemesince düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuş ancak tespit edilen bu aykırılığın Dairemiz tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesi gereği ilk derece mahkemesince kurulan hüküm fıkrasının bir numaralı bendinde yer alan "sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı delil elde edilemediği,

sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olmadığı anlaşıldığından CMK'nun 223/2-e maddesi gereğince beraatine" ibaresinin "Sanığın üzerine atılı suçu işlemediği sabit olduğundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-b maddesi gereğince yüklenen suçtan beraatine" şeklinde değiştirilmesi suretiyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,