Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/8166 K.2024/10563

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 59. maddesinin 7249 sayılı Kanun'un 10. maddesiyle eklenen son fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesine istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1)İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.04.2021 tarihli ve 2019/107 Esas, 2021/121 sayılı Kararı ile sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-c maddesi gereğince beraat kararı verilmiştir. 2)İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 21.06.2021 tarihli ve 2021/1375 Esas, 2021/1423 sayılı Kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine dair karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, sanığa isnat edilen hususlar tam olarak incelenmeden ve gerekçeli kararda değerlendirilmeden, kastı olmadığından bahisle beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen mahkemenin beliren takdir ve kanaati ile beraat hükmüne karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve kanuna uygun olması karşısında katılan vekilinin temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR