Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/8327 K.2024/10400

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 59. maddesinin 7249 sayılı Kanun'un 10. maddesiyle eklenen son fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 Sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesine istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1)Osmaniye 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.01.2020 tarihli ve 2019/99 Esas, 2020/19 sayılı Kararı ile sanığın ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257/2, 62/1, 50/1-a, 52. maddeleri gereğince 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmolunmuştur. 2)Adana Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 01.07.2021 tarihli ve 2020/1384 Esas, 2021/984 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafin temyiz istemi, şikayetçinin yurt dışında yaşayan davalının adresini bildirmemesi nedeniyle davanın geç açıldığına, yargılama konusu suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihinin temadinin kesildiği 01.08.2016 tarihi olarak kabulü ile suç tarihinden sonra kesinleşen ilamlar dışında adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında "sanığın daha önce hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresinde atılı suçu işlemiş olması nedeniyle'' şeklindeki yasal olmayan gerekçesiyle 5237 sayılı Kanun'un 50, 51 ve 5271 sayılı Kanun'un 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

5237 sayılı Kanun'un 53/1-e maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanun'un 53/5. maddesi gereğince hak yoksunluğuna hükmolunmaması,

Sanığın adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.06.2017 tarihli ve 2016/356 Esas, 2017/214 Karar sayılı ilamının suç tarihinden sonra kesinleştiği ve yüklenen suçun denetim süresi içinde işlenmediği nazara alınmadan, 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi gereğince ele alınması için ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR