Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2023/4095 K.2024/7791

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümlerin temyizi üzerine yapılan ön incelemede;

Bölge adliye mahkemesince, sanıklardan ... hakkında zincirleme tefecilik suçundan verilen 5 yıl hapis ve 25.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair hükme karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince kesin nitelikte olduğu ve temyizi kabil nitelikte olmadığı anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince sanıklardan ... hakkında verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesinin birinci fıkrası gereği katılan Hazine vekili ile sanık müdafinin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291. maddesinin birinci fıkrasınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294. maddesinin birinci fıkrasına istinaden temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir başkaca bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tarsus 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.05.2022 tarihli ve 2018/565 Esas, 2022/380 sayılı Kararı ile sanık Kaya'nın zincirleme tefecilik suçundan, TCK'nın 241 ve 43. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis ve 30.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmiştir. 2.Katılan vekili ve sanık müdafiinin istinaf talebi üzerine dosya üzerinde yapılan inceleme neticesinde Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 17.11.2022 tarihli ve 2022/1993 Esas, 2022/1495 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyizi; sanığın alt sınırdan cezalandırılması ve indirim uygulanmasının hatalı olduğuna yöneliktir. Sanık Kaya müdafiinin temyiz itirazları ise; temyiz dışı sanık ...'in beyanlarına itibar edilmesinin, yeterli delil olmadığı halde mahkumiyet hükmü verilmesinin hatalı olduğuna, sanığın atılı suçu işlediğine dair somut delil bulunmadığına, beraat etmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık Kaya'nın, temyizi dışı sanık ... adına Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde kayıtlı olan iş yerinden aldığı (Point Of Sale) POS cihazlarını Türkiye'ye getirerek, ülkemizdeki bazı iş yerlerinden gerçek bir alım ve satıma dayanmayan komisyon karşılığı kredi kartı çekimleri yapmak suretiyle tefecilik suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında cezalandırılmasına karar verilmişse de; sanığın üzerine atılı suçu kabul etmemesi,

dinlenen tanıkların POS cihazından kredi kartıyla nakit çekimi yapmadıklarını ve işlemlerin neye ilişkin olduğunu hatırlamadıklarını beyan etmeleri karşısında maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılabilmesi için sanığın Türkiye'ye getirdiği POS cihazları ile kredi kartından çekim yaptığı belirtilen, işlem tarihinde Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde olmadığı anlaşılan ve dosya kapsamında daha önce dinlenilmeyen kanaat oluşturacak sayıda kişinin tanık olarak beyanlarına başvurularak sanık ile aralarındaki ticari ilişkinin ayrıntılarının, işlemlerin gerçek bir alışverişe dayanıp dayanmadığının,

yapılan işlemler için sanığa komisyon ödeyip ödemediklerinin, ödemişlerse miktarının sorulması, POS cihazlarına ilişkin suç tarihlerini kapsayacak şekilde hesap dökümlerinin getirtilmesi, suç tarihlerine göre POS cihazlarından yapılan alışverişler karşılığında bankaya komisyon ödenip ödenmediği, ödenmiş ise oranının belirlenmesi,

gerektiğinde sanığın belli bir komisyon karşılığında kredi kartı çekimi yapıp yapmadığı yönünden dosyanın yeni bir bilirkişiye tevdi edilerek belirtilen hususlarda rapor aldırılması ve sonucuna göre karar yerinde tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm tesisi,

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 26.04.2016 tarihli ve 2014/118 Esas, 2016/208 sayılı Kararında da belirtildiği üzere, tefecilik suçu ile korunan hukuki yarar ve suçun Türk Ceza Kanunu'nun topluma karşı suçlar bölümünde düzenlenmesi karşısında, bu suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamı, diğer bir ifadeyle kamu olduğu,

eylemin belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi halinde bu kişinin mağdur değil, suçtan zarar gören olacağının kabulü gerektiği, bu bağlamda 5237 sayılı Kanun'un 241. maddesinde düzenlenen tefecilik suçunun kazanç elde etmek amacıyla borç para verilmesiyle oluşacağı, bunu meslek haline getirmenin suçun unsurları içerisinde yer almadığı, değişik zamanlarda ve/veya farklı kişilere karşı tefecilik eylemini zincirleme olarak işleyen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin uygulanması gerektiği, zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günün suç tarihi olduğu,

bu itibarla hukuki kesinti oluşturan iddianame tarihinden evvel tüm eylemlerin teselsülün içerisinde değerlendirilmesi, iddianame tarihinden sonraki eylemlerin ise gerçek içtima hükümleri ve varsa kendi içinde teselsül hükümleri değerlendirilmek suretiyle karara bağlanması gerekeceği nazara alındığında.

UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede, sanık hakkında aynı suçtan İstanbul 35. Asliye Ceza Mahkemesine 22.03.2021 tarih ve 2021/14547 Esas sayılı iddianame ile kamu davası açıldığı ve Mahkemenin 2021/215 Esas sırasında kayıtlı ve derdest olduğu, kararın inceleme tarihi itibarıyla kesinleşmemiş olduğu anlaşılmakla;

anılan dosyanın aslı veya onaylı bir suretinin getirtilerek incelenmesi sonrasında dava konusu eylemler arasında irtibat bulunup bulunmadığının, suç ve iddianame tarihlerine göre eylemler arasında hukuki kesinti oluşup oluşmadığının, zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının ve mükerrer dava olup olmadığının saptanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

1.Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle katılan Hazine vekilinin ve sanık ... müdafiinin adı geçen sanık yönünden vaki temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ayrı ayrı REDDİNE,

2.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık .... müdafiinin ve katılan Hazine vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 17.11.2022 tarihli ve 2022/1993 Esas, 2022/1495 sayılı Kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dairemizin bozma kararının içeriği ile atılı suçun iştirak halinde işlendiğinin iddia ve kabul edilmesi karşısında; sanık.... hakkında 5271 sayılı Kanun'un 308/A maddesinde, "Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet başsavcılığının itiraz yetkisi" olarak düzenlenen olağanüstü kanun yoluna sanık lehine olacak şekilde başvurulmasının her zaman mümkün olduğuna,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tarsus 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,