Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2023/4782 K.2024/9992

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1) Adana 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.03.2021 tarihli ve 2020/205 Esas, 2021/68 sayılı Kararı ile zimmet suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-b maddesi uyarınca sanığın beraatine hükmedilmiştir. 2) Adana Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 03.06.2022 tarihli ve 2021/571 Esas, 2022/760 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, Türk Ceza Kanunu'nun 257 ve 155. maddeleri tartışılmadan, uzlaştırma hükümleri uygulanmadan zimmet suçundan beraat kararı verilmesinin ve istinaf başvurusunun esastan reddedilmesinin hukuka aykırı olduğuna, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen mahkemenin beliren takdir ve kanaati ile beraat hükmüne karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve kanuna uygun olması karşısında katılan vekilinin temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR