Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2023/8025 K.2024/10217

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1) Ödemiş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.05.2022 tarihli ve 2020/276 Esas, 2022/173 sayılı Kararı ile sanık hakkında tefecilik suçundan beraat kararı verilmiştir. 2) İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 30.11.2022 tarihli ve 2022/2187 Esas, 2022/2607 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükmünün kaldırılarak sanığın zincirleme tefecilik suçundan 2 yıl 1 ay hapis ve 5 tam gün karşılığı 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına hükmolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1) İzmir Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, dosya kapsamında kesin ve inandırıcı bir delil bulunmadığına ve sanık ile katılan arasındaki ilişkinin iş ilişkisi mahiyetinde olduğu gerekçeleriyle sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine yöneliktir. 2) Sanık müdafiinin temyiz istemi; müvekkili hakkında atılı suçtan beraat kararı verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek mahkumiyet kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerine uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

IV. KARAR