Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2024/8636 K.2025/6545

Sanık hakkında kurulan hükmün. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi ve 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 59. maddesinin son fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesince temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesine istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.10.2016 tarihli ve 2016/181 Esas, 2016/393 sayılı Kararı ile; sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257/2 ve 62. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ve 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanması geri bırakılmıştır.

2.Sanığın denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediğinin ihbarı sonrası Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.11.2020 tarihli ve 2020/351 Esas, 2020/252 sayılı Kararı ile açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanarak 5237 sayılı Kanun'un 257/2 ve 62. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiştir.

3.Sanığın istinaf talebi üzerine duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 22.04.2022 tarihli ve 2021/111 Esas, 2022/646 sayılı Kararı ile. 5237 sayılı Kanun'un 53/5. maddesinin uygulanmasına ilişkin olarak düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

4.Bu karara yönelik sanığın temyiz istemi sonrası Dairemizin, 09.01.2024 tarihli ve 2022/9632 Esas, 2024/211 sayılı Kararı ile "İddianame yerine geçen son soruşturmanın açılması kararında 5237 sayılı Kanun'un 257. maddesinin birinci fıkrasının uygulanması talep edildiği halde, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan anılan Kanun'un 257. maddesinin ikinci fıkrasının uygulanması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması," gerekçe gösterilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

5.Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.04.2024 tarihli ve 2024/28 Esas, 2024/76 sayılı Kararı ile sanığın ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257/2, 62/1, 50/1-a ve 52/2. maddeleri gereği 75 tam gün karşılığı 2.250,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Sanığın Temyiz İstemi Katılanın temyiz masrafları konusunda bilgilendirildiğine, katılanın dayısının kararı temyiz etmek istemediklerini kendisine bildirdiğini duruşmada belirttiği halde anılan hususta mahkemece araştırma yapılmadığına, kararın bozulmasına gerektiğine ilişkindir. B.

Değerlendirme ve Gerekçe Denetim süresi içinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında, önceki hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, yeniden değerlendirme sonucu, açıklanması geri bırakılan hükümdeki hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesine aykırı hareket edilmesi ile yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53/1. maddesinin (e) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanık hakkında aynı Kanun'un 53/5. madde ve fıkra hükmü gereğince hak yoksunluğuna hükmolunmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin bozmaya uyularak usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştiriler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR