Yargıtay 5. Hukuk Dairesi E.2013/25378 K.2014/613

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı H.. A.. vd. ve F.. S.. vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- KARAR –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile davalı H.. A.. vd. ve F.. S.. vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki delil ve belgelere göre, davacı idare ile davalı H.. A.. vd. ve F.. S.. vd. vekillerinin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal olarak incelenen 470 ada 6 parsel sayılı taşınmazın satışının gerçeği yansıtmadığı, değerinin harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği anlaşıldığından, emsal olarak değer biçmede esas alınamaz.

Bu nedenlerle; taraflara taşınmazın bulunduğu bölgelerde, yakın tarihli ve benzer nitelikli satışları emsal olarak bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve mahallinde yeniden keşif yapılarak, alınacak raporda emsal taşınmazlarla, taşınmazın Emlak Vergisine Esas Arsa m2 Rayiç Bedeli Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri de üstünlük oranı yönünden tartışılarak, sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.