Yargıtay 5. Hukuk Dairesi E.2014/12215 K.2014/22233

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- KARAR –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir. Taşınmaz üzerindeki yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp, yırpanma payı da düşülerek binaya değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Zemin bedelinin tespitine gelince; Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmişse de, hükme esas alınan bilirkişi raporu karar vermeye yeterli değildir.Şöyle ki;

Bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın imar, somut emsal alınan 540 parsel nolu taşınmazın ise kadastro parseli olduğu belirtilerek, emsal karşılaştırması yapılarak bulunan bedele düzenleme ortaklık payı eklenerek değer tespit edilmişse de, dosya içerisinde ki Belediye Başkanlığı yazısına göre emsal alınan 540 nolu parsel de imar parseli olduğunun belirtilmesi karşısında bilirkişi raporu ile Belediye Başkanlığının yazısı arasında çelişkinin giderilmesi bakımından bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak taşınmaz bedelinin yeniden tespiti, bunun mümkün olmaması durumunda, taraflara,

dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölüçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,