Yargıtay 5. Hukuk Dairesi E.2014/16725 K.2014/27492

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalılardan M.. Ö.. vekilleri ve Ş.. Ö.. yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- KARAR –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile davalılardan M.. Ö.. vekilleri ve Ş.. Ö.. yönünden temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları temyiz konusu yapılan miktar 1890TL'nin altında kaldığından, davalı Ş.. Ö.. ve davalı M.. Ö.. vekilinin ise aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

1)Taşınmazın sulu tarım arazisi niteliğinde olması nedeniyle sınıfına göre belirlenecek ürün verimlerine göre tespit edilen net gelirine %5 oranında kapitalizasyon faizi uygulanması gerekirken, bu oranını %6 alınması suretiyle az bedel tespiti,

2)Bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak alınan buğday, fiğ, patatesin ve ayçiçeğinin İlçe Tarım Müdürlüğünce bildirilen dekara ortalama verim ve kilogram fiyatları esas alınarak değerlendirme yapılması gerekirken buğday,fiğ ve patatesin dekara ortalama verim miktarının daha az alındığı gözetilerek, bilirkişi kurulundan ek rapor alınmadan eksik inceleme ile daha az bedele hükmedilmesi,

3)DSİ Genel Müdürlüğü, 02.11.2011 tarihli 662 sayılı K.H.K.'nin 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alındığından, karar tarihi itibariyle 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olmadığı halde mahkemece harç alınmasına yer olmadığına dair hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.