KÜNYE
5. Hukuk Dairesi 2015/25239 E., 2016/3871 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Mart 2016
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
- KARAR –
Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.
Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;
1-Dava konusu taşınmaz ile raporu hükme esas alınan birinci bilirkişi kurulunca emsal olarak kabul edilen Kireçhane Mahellesinde bulunan 537 parsel sayılı taşınmaz ile, ikinci bilirkişi raporunda emsal olarak kabul edilen Kalkınma Mahallesi 886 ada 65 parsel sayılı taşınmazlar; konumları, şehir merkezine olan mesafesi, farklı mahallelerde bulunmaları, satış tarihleri ve yüzölçümleri itibariyle dava konusu taşınmaza emsal olacak nitelikte olmadığından alınan raporlar inandırıcı ve hüküm kurmaya elverişli değildir.
Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,
2-Dava konusu taşınmaz yenileme kadastrosu sonucu 119 ada 8 parsele dönüştüğü ve yenileme sonucu oluşan parselde kamulaştırılan alan 175, 34 m2 olduğu halde, eski parsel esas alınarak daha fazla yüzölçüm üzerinden tescil kararı verilmesi,
Doğru görülmemiştir.
Yargıtay 5. Hukuk Dairesi, E. 2015/25239, K. 2016/3871, 1 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama