Yargıtay 5. Hukuk Dairesi E.2020/7760 K.2020/9359

2- ...

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, davalıların, Aksaray Yer Altı Çarşısı'ndaki 31 numaralı dükkanın aidat ve aidata bağlı faiz borçları nedeniyle davacı yönetime karşı borçlu olduğunu, bu nedenle davalılar aleyhine icra takibi yapıldığını, ancak takibe itiraz edildiğini, borçlu belediyenin söz konusu dükkanın maliki ve diğer davalı şirketin de dava konusu dükkanın kiracısı olduğunu beyanla, davalıların itirazın iptali ile % 20 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece görevsizlik kararı verilmiş, hükmün temyizi üzerine, kapatılan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 15/11/2017 gün ve 2017/3440 E-2017/9490 K. sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada, “1-Davacının davasının kısmen kabulü ile; Davalıların İstanbul 37. İcra Müdürlüğünün 2013/23682 E sayılı dosyasına yönelik itirazının 8.136,00TL yönünden iptali ile takibin bu miktar üzerinden ve takip tarihinden itibaren yasal faiz ile devamına, geri kalan kısım yönünden davanın reddine, 2-Taraflar kısmen haklı çıktıklarından icra inkar tazminatına yer olmadığına” karar verilmiş, hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aksaray Yeraltı Çarşısının tapu kaydının bulunmaması ve kat mülkiyeti hükümlerine tabi olmaması nedeniyle uyuşmazlıkta, Kat Mülkiyeti Kanununun hükümleri değil, genel hükümlerin uygulanması gerekmektedir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 120.maddesinin 1.fıkrasında “Uygulanacak yıllık temerrüt faizi oranı, sözleşmede kararlaştırılmamışsa, faiz borcunun doğduğu tarihte yürürlükte olan mevzuat hükümlerine göre belirlenir.” 2. fıkrasında ise “Sözleşme ile kararlaştırılacak yıllık temerrüt faizi oranı, birinci fıkra uyarınca belirlenen yıllık faiz oranının yüzde yüz fazlasını aşamaz” hükümleri, 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü Ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 7. maddesinin 1. fıkrasında” Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlâka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76 ncı, faize ilişkin 88 inci,

temerrüt faizine ilişkin 120 nci ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138 inci maddesi, görülmekte olan davalarda da uygulanır” hükümleri düzenlenmiştir.

Buna göre, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununa tabi taşınmazlar yönünden özel hüküm niteliğindeki Kanunun 20.maddesinde düzenlenen %5 gecikme tazminatı, yönetim planlarında yer verilmesi suretiyle, genel hükümlere tabi taşınmazlar hakkında uygulanamayacaktır.Somut olayda asıl aidat borçları zamanında ödenmemekle birlikte, takip tarihinden önce ödenmiş olduğu, davacının geç ödeme nedeniyle %10 gecikme tazminatının tahsiline ilişkin takibe itirazın iptalini istediği, mahkemece %5 gecikme tazminatı hesabı yönünden davanın kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar davalı tarafından asıl borç takip tarihinden önce ödenmiş ise de, yönetim planında ortak gider borçlarının geç ödenmesi ile ilgili olarak %10 gecikme tazminatı düzenlenmiş olduğundan temerrüt faizinden sorumludur.

Yönetim planlarında belirlenen faiz veya gecikme tazminatı, Türk Borçlar Kanununun 120. maddesinde düzenlenen temerrüt faizi niteliğinde olup, ortak gider alacakları ile ilgili genel hükümlerin uygulanacağı durumlarda yasal oranda temerrüt faiz uygulanmalıdır.

Buna göre uygulanacak faiz, Türk Borçlar Kanunu'nun 120/2. maddesindeki sınırlamaya tabi olup, yönetim planında kabul edilen temerrüt faiz oranı, faiz borcunun doğduğu tarihte yürürlükte olan 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine ilişkin Kanunun 2/1. maddesinde belirlenen yasal faiz oranının yüzde yüz fazlasını aşamayacağı dikkate alınarak uygulanacak faizin belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.