Yargıtay 5. Hukuk Dairesi E.2021/12507 K.2022/5922

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- KARAR -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi’nce kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Bursa İli, Karacabey İlçesi, Taşpınar Mahallesi, 1261 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü değerlendirme tarihi itibariyle verilere uygun olarak metrekare birim bedeli tespit edildikten sonra % 230 oranında objektif değer artışı uygulanmak suretiyle 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir. Davalılar vekilinin temyiz itirazlarına gelince,

Dava konusu taşınmazda paydaş olan Avukat ...’a, diğer paydaşlar ... ve ... tarafından 14.05.2008 ve 24.03.2011 tarihlerinde usulüne uygun olarak verilmiş vekaletnameler bulunduğundan, bölge adliye mahkemesince davalı paydaşların tamamı istinaf yoluna başvurmuş kabul edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yalnızca davalılar ... ve ...’un istinaf yoluna başvurduğu kabul edilerek hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.