Yargıtay 5. Hukuk Dairesi E.2022/16571 K.2023/5184

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Turgutlu 1. Organize Sanayi Bölgesi adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın istinaf edilmeksizin 08.02.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Davacı idare vekili 24.05.2022 tarihli dilekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararında, tespit edilen kamulaştırma bedelinin tamamına faiz işletilmesinin mükerrer faiz işletilmesine sebebiyet vereceğinden faize ilişkin kısmın tavzihen düzeltilmesi talebinde bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince 21.06.2022 tarihli ek karar ile tavzih isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, tespit edilen kamulaştırma bedelinin tamamına faiz işletilmesinin mükerrer faiz işletilmesine sebebiyet vereceğinden faize ilişkin kısmın tavzihi isteminin reddine yönelik İlk Derece Mahkemesinin 21.06.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 305 inci maddesinin ikinci fıkrasının ''Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez.'' hükmü gözetildiğinde hükmü değiştirecek şekilde tavzih kararı verilmesinin usul ve yasaya uygun olmayacağı anlaşıldığından tavzih talebinin reddine ilişkin karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.