Yargıtay 5. Hukuk Dairesi E.2024/7611 K.2025/9693

Taraflar arasındaki dava konusu taşınmazların davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekilince tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 2398 ada 11 parsel sayılı taşınmazın 1954 tarihinden itibaren yol ve park olarak kullanıldığını bu nedenle kamu hizmetine fiilen tahsis edildiğini ileri sürerek davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın tamamen haksız, mesnetsiz ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, müvekkili idarenin dava konusu taşınmazın .... Vakfı adına kayıtlı 87,09 m² arsa vasıflı taşınmazın maliki olduğunu, öncelikle ... 25 Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/16 Esas sayılı dosyası ile davacı idare aleyhine ikame ettiği kamulaştırmasız el atma nedeniyle bedel davasının neticelenmesinin beklenmesinin gerektiğini, 1954 tarihli hava fotoğraflarında davaya konu yer boş arsa olarak göründüğünü, arsa vasfında olan boş taşınmazın yol olarak kullanılmasının davacı idarece el konulduğunun kabulü bakımından asla yeterli olmayacağını, el atma tarihini ispat edemeyeceğinden davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; karara dayanak teşkil eden bilirkişi raporuna göre gerek 1950 gerekse 1954 tarihli hava fotoğraflarında dava konusu taşınmazın boş arsa olduğunun belirtildiğini, boş arsanın vatandaşlarca geçiş yeri olarak kullanılmasının fiilen el koyma anlamına gelmeyeceği gibi boş arsanın park haline dönüştürülmediğini, esasen önce geçiş yeri olan taşınmazın bilahare park haline dönüştürülmesinin taşınmazın yol olarak düzenlenmediğini gösterdiğini, park olarak el atmanın avan proje tarihi olan 19.02.2013 olduğunu davannın reddinin gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosyada bulunan bilirkişi heyeti raporuna, hava fotoğraflarına, 1956 tarihinde tamamlanan kadastral çalışmalara ilişkin paftaya göre 1956 yılı öncesinde dava konusu taşınmazın boş arsa olduğu ve iki cephesinin yollarla çevrili bulunduğu anlaşıldığı gibi etrafındaki yollarla aralarında sınır bulunmamasının kadastro tarafından yol olarak tespit harici olarak bırakılmadığı da nazara alındığında taşınmazın yol olarak kullanıldığını göstermeyeceği dikkate alındığında İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın fiilen park olarak kullanılmakta olduğunu, yapılan incelemede taşınmazın 1954 yılı hava fotoğrafında yol olarak kullanıldığının tespit edildiğini, davanın kabulünün gerektiğini ileri sürerek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

2. Değerlendirme 1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve el atmanın 1956 tarihinden önce olduğu ispatlanamadığına göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,